Het is een lachwekkende vertoning, het conservatieve of rechtse denken van deze dagen. Panisch geworden door elke vorm van ‘populisme’ (of dat wat opeens zo heet) lopen de Amerikaanse conservatieven te hoop tegen Donald Trump, de Engelse conservatieven tegen Brexit en de belangrijkste voorvechter ervan: Nigel Farage. In Nederland mopperen mannen als Wiegel en Bolkestein over het fenomeen ‘referendum’ en lopen de christelijke conservatieven massaal te hoop tegen Trump, Wilders, FPÖ en alles wat maar rechts is. Het conservatisme is daarmee een schier hopeloze zaak. En de belangrijkste oorzaak daarvan is de hopeloze stand van het christendom in West-Europa en Noord-Amerika. Hopeloos omdat de strijd tegen het populisme een andere strijd verhult: die tegen de realiteit. En daarmee tegen elke reden om nog te kunnen hopen op wat dan ook.

Wie dit alles – de strijd van de elite tegen het populisme – waarneemt, ziet enkele opvallende fenomenen. Ten eerste de positie van waaruit men alles beschouwt en beoordeelt. Die positie is niet die te midden van het volk, of met huid en haar eraan verbonden, maar er boven staand. Het is de blik vanuit de positie van de elite, de onaanraakbaren. Het is als het ware de houding van de Farizeeërs in Jezus’ dagen, de joodse sekte die altijd met minachting over het gewone joodse volk sprak alsof zij daar geen onderdeel van waren.

Ten tweede is er de taxatie en benoeming van ‘de dolle stier’. U leest het goed: de dolle stier. Vanuit de elite bekeken is het volk immers een lichaam dat dol te maken is. De kop gek te maken valt. Met name door lieden die met rode vlaggen zwaaien, in een bioscoopzaal ‘brand’ schreeuwen, of in een Haags café ‘Minder, minder!’ roepen. Vanuit onze elite bekeken, en dus ook vanuit het actuele christendom, is de dolle stier het gepeupel, de populus, is de gekmaker c.q. toreador een man als Wilders, Trump of Le Pen, en zijn de toeschouwers de elite zelf. De integere opiniemaker zal dan zeggen dat het volk dol is geworden omdat de elite geen leiding meer geeft, en dat het volk de elite niet begrijpt omdat de elite van het volk is vervreemd en vice versa: het volk van de elite. Maar de tegenstelling volk versus elite is niet de eigenlijke tegenstelling en (dus) ook niet de werkelijke oorzaak van de huidige vervreemding, verwarring en onverschilligheid. De elite is vervreemd, maar niet van het volk, maar van de realiteit. Het volk exponeert slechts de realiteit, de onderliggende processen waar men zelf vaak geen volledig besef van heeft. Enkele voorbeelden.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Globalisering en automatisering zijn processen van een dermate grote omvang en complexiteit dat slechts weinigen een vrij compleet zicht hebben op wat zich hiermee voltrekt. Dat wil echter niet zeggen dat deze processen niet ervaarbaar en werkelijk zijn voor de gewone man. Wie zijn of haar baan kwijtraakt in de mondiale ratrace, snapt dan misschien wel niet hoe marktmechanismen zich voltrekken, handelsverdragen worden opgesteld of een IMF opereert, de realiteit is voor hem of haar echter harder en echter dan voor de beleidsmakers van dit moment.

Een ander voorbeeld is dat van massa-immigratie. De elite kan het volk dan wel murw proberen te beuken met cultuurverrijking, naastenliefde en solidariteit, maar de realiteit van arbeidsverdringing, woningverdringing en van tal van andere problemen wordt vooral door het volk ervaren en niet door de elite. In het verlengde hiervan zien we hoe de vervreemding tussen elite en realiteit plaatsgrijpt ten koste van het volk. Immers, wanneer de reactie van veel gewone mensen heftig is als het gaat om beschuldigingen van racisme richting blanke boze mannen’ en men hier in niet mis te verstane woorden op reageert, reageert de elite niet door deze uiting serieus te nemen, maar reageert ze met boutades als ‘tokkies’, ‘opsluiten achter de dijken’ en – de kranzinnigste niet te vergeten – bij monde van de Duitse minister Wolfgang Schaüble: ‘inteelt’. Want door deze week in Die Zeit te stellen dat Europa ten onder gaat aan inteelt als ze zich niet mengt met Afrikanen en Arabieren, zet hij in feite het opstandige volk neer als ‘inteelt’ en geestelijk onvolwaardige misgeboortes in spe.

Nog steeds heeft het volk niet ten volle door wat de elite met haar doet door de constante aanvallen op de blanke man, op de heteroseksuele man, de westerse mens, de gezondverstand-arbeider. Wat ze echter ervaart, bijvoorbeeld in de discussie rond ‘Zwarte Piet’, is dat de elite bezig is de eigenwaarde van het volk af te nemen door de weinige tradities die de identiteit van de gewone man kleur geven, zwart te maken.

Dit afnemen van de eigenwaarde van het volk is dan ook onderdeel van het proces van ontmanteling c.q. toesluiting van de realiteit. De elite is – veel meer dan het volk – vervreemd van de realiteit. Maar deze vervreemding is een bewuste politiek. Waar het volk meer onbewust van de werkelijkheid vervreemdt, maar door haar bestaan toch steeds weer terugvalt op de harde realiteit, kan de elite zich niet alleen permitteren zich niets van de realiteit aan te trekken – maar is ze er zelfs bewust op uit deze realiteit toe te sluiten.

De toesluiting c.q. afwending door de elite van de realiteit en de realiteit van het volk is het echte doldwaze avontuur. Men riskeert verarming en proletarisering, zelfs burgeroorlog in en van Europa. Men riskeert doelbewust een militair conflict met een nucleaire macht als Rusland. Men laat doelbewust immigranten binnen die onze cultuur haten, vaak geweld verheerlijken en sociaal-economisch een uitzichtloze en ontevreden toekomst tegemoet gaan. Men is bezig de bevolking te veranderen. Timmermans, Schaüble en vele andere leden van de elite winden daar geen doekjes om. Veranderen betekent vernietigen wat eeuwen heeft bestaan voor de eindeloze toekomst. Het is de totale onverantwoordelijkheid die het gedrag van onze elite bepaalt. Men legt zelfs geen formele verantwoording meer af – men ‘legt het nog eens een keer uit’.

De dolle stier in de arena is dan ook niet het volk; het is de elite die het volk probeert te vertrappen en te doorboren met haar horens. De toeschouwers zijn de feiten, de realiteiten, onze voorouders en culturele en historische verworvenheden. Zij kijken wie er gaat winnen: de elite of de realiteit. Wint de eerste, dan gaat alles eraan.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Erik van Goor

In een vorig leven conservatief. Thans werkend huisfilosoof met reactionaire trekjes.