De coalitie van CDU/CSU en FDP van bondskanselier Merkel is vooralsnog tegen de invoering van de zogenaamde eurobonds, maar het is de vraag hoe lang de Duitse regering, eventueel gesteund door Oostenrijk, Nederland en Finland, voet bij stuk kan houden als diverse landen hierop aandringen. Behalve de extreem-linkse Die Linke, zijn alle partijen in de Duitse Bondsdag (het federale parlement) daarentegen voor instemming met het permanente steunfonds ESM. Binnen de coalitiefracties waren wel enkele rebellen die eerder tegen instemming met het EFSF waren en een iets uitgebreidere groep die ten aanzien van het ESM afwijkt van de partijlijn. Bijvoorbeeld het FDP-bondsdaglid Frank Schäffler, hij slaagde er echter niet in de liberale FDP op een anti-eurokoers te krijgen, hoewel een aanzienlijke minderheid van de partijbasis daar wel voor voelde. In tegenstelling tot andere West-Europese landen heeft in Duitsland nooit echt een eurokritische partij kunnen doorbreken, met uitzondering van het kortstondige succes van de Republikaner, die sinds de jaren negentig een marginaal politiek bestaan leiden.
Hans-Olaf Henkel tijdens een campagnebijeenkomst van de Freie Wähler in Kiel
Het Handelsblatt opende dinsdag jongstleden echter met het nieuws dat de zogeheten Freie Wähler volgend jaar voor het eerst aan de bondsdagverkiezingen deel willen nemen en daarbij het verzet tegen het huidige euroreddingsbeleid tot hun belangrijkste speerpunt willen maken. De Freie Wähler zijn momenteel slechts op lokaal en regionaal niveau vertegenwoordigd. Het gaat echter niet om de zoveelste splinterpartij. Zo heeft de partij reeds circa 280.000 leden (ter vergelijking: de FDP heeft er 63.000). Ook zijn de Freie Wähler sinds 2008 in de landdag (deelstaatparlement) van Beieren vertegenwoordigd, toen ze ruim tien procent van de stemmen haalden. Landelijk denkt de partij dan ook de kiesdrempel van 5% te kunnen halen. De Freie Wähler worden ondersteund door de bekende auteur/publicist Hans-Olaf Henkel, socioloog en bedrijfskundige, onder andere oud-president van het Bundesverband der Deutschen Industrie en vaste columnist van het weekblad Junge Freiheit. Henkel bepleitte eind 2010 een opsplitsing van de euro in een noordelijke en een zuidelijke euro.
Uit een recente peiling blijkt dat 41% van de bevolking terug zou willen naar de D-Mark. Waar linkse eurokritische kiezers hun heil zullen zoeken bij Die Linke, kunnen teleurgestelde kiezers van CDU, CSU en FDP volgend jaar bij de Freie Wähler terecht. Doordat de partij geen sterke ideologische kleur heeft, maar heel algemeen als een burgerlijke partij omschreven kan worden, kan ze door van het eurobeleid haar speerpunt te maken, kiezers van uiteenlopende achtergronden aanspreken. Dit baart de huidige coalitiepartijen dan ook grote zorgen. De Beierse CSU, omdat de Freie Wähler daar reeds voet aan de grond hebben. De CSU staat er vanouds om bekend bij vlagen gematigd eurokritisch uit de hoek te komen en zal allicht willen proberen de Freie Wähler wat wind uit de zeilen te nemen, dat is echter moeilijk te verzoenen met het belang van de regeringscoalitie waaraan ze deelneemt. De CDU heeft te maken met slechte resultaten in recente deelstaatverkiezingen en kan extra concurrentie dus missen als kiespijn. En de FDP heeft het in diezelfde deelstaatverkiezingen nog slechter gedaan, viel soms zelfs onder de kiesdrempel en lijkt een deel van haar links-liberale kiezers aan de snel opkomende Piratenpartij te hebben verloren. Voor de overgebleven rechts-liberale FDP-kiezers zijn de Freie Wähler met een economische liberaal als Henkel aan kop een ideaal alternatief.
Thilo Sarrazin bij de presentatie van zijn laatste boek.
De stemming in de Duitse samenleving lijkt al met al rijp voor een eurokritische partij. Dat Duitsland een groot aandeel van de kosten van het huidige euroreddingsbeleid moet ophoesten draagt daar zeer aan bij. Ook hebben diverse maatschappelijke organisaties en een gerespecteerd econoom als de ordoliberaal Hans-Werner Sinn zich tegen het huidige beleid en in het bijzonder het ESM, het optuigen van een begrotingsunie, gekeerd. Ook Thilo Sarrazin, oud-directielid van de Duitse centrale bank en ternauwernood ontsnapt aan schorsing als lid van de sociaaldemocratische SPD – bekend geworden door zijn boek ‘Duitsland heft zich op’ waarin hij de verzorgingsstaat, het immigratie- en het onderwijsbeleid bekritiseerde – deed onlangs weer een duit in het zakje door een nieuw boek te publiceren: ‘Europa heeft de euro niet nodig’.
Loading ...
