De Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) hebben eerder deze maand besloten de twee europarlementariërs van de Zweden Democraten tot hun fractie toe te laten. In 2014 werden deze nog te extreem bevonden. Het laat zien hoever men bereid is te gaan om het hoofd boven water te houden.

In september van dit jaar moeten in Zweden nationale parlementsverkiezingen gehouden worden en peilingen laten momenteel zien dat de Zweden Democraten kans maken de op een na grootste partij te worden. De perspectieven van de ECR-fractie in het Europees Parlement zien er vanwege het aanstaande vertrek van de Britse delegatie minder rooskleurig uit. Dat de ECR nu, anders dan in 2014 wel bereid is om de Zweden Democraten toe te laten, geeft aan hoe ver men bereid is te gaan om de positie van de fractie veilig te stellen.

Na de europarlementsverkiezingen van 2014 slaagde de ECR er in diverse rechtse partijen zoals de AfD (die er in 2016 met veel tamtam weer uitgezet werd), de Deense Volkspartij en de Ware Finnen binnen te halen en zo de op twee na grootste fractie in het Europees parlement te worden. Toen de Britse Conservatieven in 2009 het initiatief namen voor de ECR-fractie waren dergelijke partijen nog een brug te ver voor de Britse politieke correctheid geweest. In 2014 was de aandacht van de Britse pers voor dit onderwerp wat verslapt en kon het wel gewaagd worden, zodoende moesten minder rechtse of nationalistische partijen als de Nederlandse ChristenUnie destijds hun achterban op de mouw zien te spelden dat de Deense Volkspartij en de Ware Finnen ineens heel erg veranderd waren. De Zweden Democraten, die zich verwant voelen aan de Deense Volkspartij deden toen ook al een aanvraag om bij de ECR te mogen, maar werden destijds nog als te extreem gezien. Daar lijkt de ECR zich nu onder leiding van de Pool Ryszard Legutko (PiS), die de missie heeft om de ECR-boot drijvend te houden na de Brexit, overheen te hebben gezet. Europarlementariër Peter van Dalen mag zich vast verheugen op de eer om deze blijde mare aan het ChristenUnie-congres over te brengen – na een paar vragen zullen ze het zoals gebruikelijk wel weer goedkeuren.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


De ECR herhaalt kortom de strategie uit 2014 om nieuwe partijen ter rechterzijde binnen te halen en gaat daarbij weer een stap verder. De ECR verbreedt hiermee niet alleen de basis van de fractie, maar vist ook in dezelfde vijver als de ENF-fractie, waaraan momenteel onder andere het Rassemblement National (voorheen Front National), de FPÖ, Lega Nord en de PVV deelnemen. Met het vertrek van de Britse UKIP uit het Europees Parlement ligt het immers in de rede dat de EFDD-fractie zal ophouden te bestaan, dit biedt kansen voor de consolidatie van een eurosceptische en nationalistische fractie. De ECR-fractie heeft er echter belang bij zo min mogelijk concurrentie op rechts te hebben en is mede daarom bereid ver te gaan om potentiële bondgenoten voor de neus van de ENF weg te kapen. In 2014 haalde de ECR echter ook meer politiek-correcte partijen als de N-VA binnen en de vraag is hoever deze bereid zijn te gaan in het toelaten van rechts-nationalisten.

En andere vraag is wie de ECR nog meer binnen zou kunnen halen. Te denken valt aan Debout la France van Nicolas Dupont-Aignan. Deze partij lijkt in recente peilingen te profiteren van de malaise bij zowel Les Républicains als Front National en kans te maken om in de EP-verkiezingen van 2019 enkele zetels te bemachtigen. De soevereinisten van Debout la France zijn een slechte match met het flinterdunne zogenaamde ‘eurorealisme’ van de ECR en de partij onderhoudt vanouds goede contacten met UKIP, maar die factor valt straks zoals gezegd weg. Daarnaast is het denkbaar dat Legutko zal proberen de FPÖ los te weken uit de ENF. De Oostenrijkse nationalisten nemen inmiddels immers aan de regering deel en proberen zich een wat ander imago aan te meten, lidmaatschap van de ECR-fractie in plaats van de ENF zou daaraan cosmetisch een bijdrage kunnen leveren. Voor de ENF zou een dergelijke stap van de FPÖ zeer slecht nieuws zijn.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.