Als zoon van dr. A.J. (Bart) Verbrugh, die van 1971 tot 1981 Tweede Kamerlid was en wel de partijideoloog van het Gereformeerd Politiek Verbond werd genoemd, was Erik Verbrugh jarenlang lid van de ChristenUnie. Gedreven door het politieke DNA van zijn vader maakte Verbrugh zich binnen die partij hard voor een terugkeer naar de situatie van voor het Verdrag van Maastricht waarmee de Europese Unie werd opgericht. Toen Verbrugh echter merkte dat de CU-verkiezingsslogan ‘Samenwerking ja, superstaat nee’ een dode letter was, verliet hij de partij. Nu is hij lijstduwer van Forum voor Democratie. Novini sprak met hem over de ChristenUnie en Forum voor Democratie, over de Euro en de politieke unie waartoe de EU zich steeds meer ontwikkelt; een geanimeerd gesprek waarbij Verbrugh het nodige opdiept uit zijn archief.

U bent kandidaat Tweede Kamerlid voor het Forum voor Democratie. Hoe bent u ertoe gekomen zich voor die partij te engageren?

“Ik zie mijzelf als een echte lijstduwer, niets meer en niets minder”, relativeert Verbrugh. “Ik wil het Forum dan ook naar vermogen steunen waar ik kan.” Vol lof is hij over Thierry Baudet, Henk Otten en Rob Rooken “en vele anderen zonder wiens bijna dag en nacht keiharde werken het Forum voor Democratie als politieke partij nooit van de grond had kunnen komen.”

“Het was in juni 2012 dat een politieke vriend in de ChristenUnie mij wees op de aanstaande promotie van Thierry Baudet en mij voorstelde om daar gezamenlijk naar toe te gaan. Op die warme zomermiddag in 2012 hebben wij aan het Leidse Rapenburg in een propvolle zaal, waar op het laatste moment ook Hans Wiegel naar binnen liep, genoten van de antwoorden van Thierry op de vragen van zijn hooggeleerde opponenten. Zijn inmiddels befaamde boek De Aanval op de Natiestaat werd tijdens de aansluitende receptie – waar het gerstenat rijkelijk vloeide – in groten getale verkocht en door hem gesigneerd.

Toen het mijn beurt was om hem te feliciteren gaf ik aan dat ik zijn boek wou kopen op voorwaarde dat hij voorin mijn politieke motto met betrekking tot de EU zou schrijven: ‘Samenwerking ja, superstaat nee!’ Daar hoefde de toekomstige voorzitter van het Forum voor Democratie niet lang over na te denken. Dat was het begin van mijn kennismaking met Thierry Baudet.

Toen Baudet vanaf de zomer van 2015 wekelijks aan de Amsterdamse Herengracht onder de vlag van het Forum voor Democratie naar mijn smaak zeer interessante en doorgaans druk bezochte lezingen met politici en journalisten organiseerde, ben ik daar met veel plezier bijna wekelijks naar toe gegaan en heb zo allerlei zeer uiteenlopende mensen leren kennen die met regelmaat aan deze bijeenkomst deelnamen. Er heerste daar een plezierige, openhartige sfeer, vooral ook bij de discussie. Ik voelde mij er zeer goed thuis.”

U bent toch een zoon van Bart Verbrugh, die van 1971 tot 1981 Tweede Kamerlid was en wel de partijideoloog van het GPV werd genoemd? Heeft u van hem ook bepaalde noties meegekregen ten aanzien van de politiek?

“Iedereen krijgt natuurlijk iets mee van zijn ouders”, aldus Erik Verbrugh, die het lang niet altijd plezierig vond om als ‘zoon van’ gezien te worden. Hij wilde vooral zichzelf zijn. “Door te trouwen met een vrouw van katholieke huize heb ik dat misschien wel extra onderstreept.”

“Ik kan niet ontkennen dat ik mij aangesproken voel door de destijds door mijn vader gepubliceerde opvattingen in onder andere Een wettige standaard voor de geldeenheid, anker van de maatschappij (1973); Nederlandse Levensstijl en Taal in het verenigende Europa (1991); en Europese droom zonder norm of traditie (1994). Hij was daarin zijn tijd al ver vooruit en ik huldig anno 2017 nog volledig dezelfde opvattingen. Ik stel wel vast dat de huidige politieke opstelling van de ChristenUnie duidelijk veel meer ‘links’ is dan destijds die van het voormalige GPV.”

Bent u van jongs af aan al politiek geïnteresseerd?

“Tot 4 juni 2016 was ik lid van de ChristenUnie. Ik heb echter na zo’n 16 jaar mijn lidmaatschap opgezegd toen ChristenUnie Europarlementariër Peter van Dalen het bestond om ‘Rabobank hoofdeconoom’ Wim Boonstra de eerste viool te laten spelen tijdens de ChristenUnie-bijeenkomst ‘Toekomst voor de euro’ op vrijdag 10 juni 2016 in het Catharijneconvent in Utrecht, waar de rode draad bij de opzet van de bijeenkomst bleek te zijn: pappen en nathouden van het volhouden van het eurobedrog.

Ik heb Peter van Dalen toen geschreven: “Indien de ChristenUnie op dit terrein nog serieus genomen wil worden dan nodigt men niet een vertegenwoordiger van een steeds weer onder vuur liggende bank uit die van meet af aan de lofzang op de euro op hoge toon zingt.”

De geestelijk vader van The Matheo Solution (TMS), André ten Dam, had me kort tevoren laten weten nadrukkelijk te hebben aangeboden bij de ChristenUnie een totaal ander geluid te willen laten horen. Daarom deelde ik Van Dalen mee: In weerwil van wat velen ons willen doen geloven, is onder het huidige gesternte de toekomst van de euro uiterst twijfelachtig. Juist daarom zou het buitengewoon zinvol zijn indien Ten Dam de deelnemers een toelichting zou geven op TMS, waarbij de euro als betaalmiddel kan blijven bestaan terwijl elk land in de eurozone daarnaast zijn eigen parallelle rekeneenheid hanteert.

Op de korte termijn is dit de énige overlevingskans voor de nu bestaande ook in politieke zin volledig mislukte euro. Maar ik begreep inmiddels dat de ChristenUnie de ernst van de enig denkbare realistische oplossing van de bestaande euro niet onderkent en evenmin open staat voor het perspectief dat TMS hier biedt. De ‘Toekomst voor de euro’ is bij de ChristenUnie dan ook in twijfelachtige handen. Omdat halfslachtigheid en pappen en nathouden op dit terrein gedurende de afgelopen zes jaren de rode draad was.

Tegelijk liet ik Van Dalen weten: “Hoewel dat vanzelfsprekend wordt ontkend, trek ik de conclusie dat de ChristenUnie zich op deze terreinen als het ware laat meesleuren als een karakterloos lam de euro-afgrond in, om op de verworven functies in Brussel het Europa-spel te kunnen blijven spelen in plaats van een aanhoudend indringend pleidooi voor de algehele afbraak van de bestaande Europese Unie en terugkeer naar de Europese Economische Gemeenschap (EEG).”

In de dagelijkse politieke praktijk laat de ChristenUnie zich hierover nauwelijks uit, terwijl de EU al lang onmiskenbaar een superstaat ís die inmiddels zeer veel van onze soevereiniteit heeft overgenomen. De democratie in Europa en het Europees Parlement is een  farce geworden waardoor burgers massaal misleid worden.

Alle andere onderwerpen lijken bij de ChristenUnie en overigens bij verreweg de meeste andere partijen belangrijker dan het eurobedrog waarvan alle Nederlanders dagelijks en in toenemende mate de dramatische gevolgen ondervinden, mogelijk gemaakt door de ‘vanzelfsprekende’ invloed van de bancaire en politieke elite en de dwang van Uncle Sam op bijna alle denkbare belangrijke terreinen. Dat is De Macht van het Geld; de wortel van alle kwaad.

Het ten behoeve van de EP-verkiezing in 2014 zo moeizaam tot stand gekomen motto ‘‘Samenwerking Ja, Superstaat Nee” is op zich prima, doch in de dagelijkse politieke praktijk van de ChristenUnie is dit motto verworden tot een volstrekt dode letter.

Er is hoegenaamd niets zichtbaars gedaan met het toenemende verzet in brede lagen van de samenleving tegen de steeds verder gaande soevereiniteitsoverdracht aan supranationale organen in Brussel en tegen de grenzeloze globalisering van de maatschappij.Sinds de bij wijze van spreken bijna ondergrondse presentatie van het prima rapport van professor Graafland De euro gewogen op 29 november 2012 is er van de kant van de ChristenUnie verder geen lor gedaan om de monetaire misgeboorte van de euromuntunie op een beter spoor te brengen, terwijl de bancaire wereld de ligstoelen op de euro-Titanic nog weer eens opnieuw verzette.

Toen in 1990 de Sovjet-Unie uiteenviel wisten de verschillende landen aan de noord- en zuidflank van het grote Sovjetrijk niet hoe snel ze hun eigen onafhankelijkheid weer konden verwerven. En in Europa? De EU ontpopt zich met allerlei kletsverhalen steeds meer als een onmiskenbare superstaat. En dat willen de burgers helemaal niet.

Ondertussen nemen de spanningen in de samenleving toe, ook omdat veel moslims niet integreren en de ontvangende bevolking dat moet slikken. Teveel mensen zien inmiddels dat de werkelijkheid niet overeenkomt met de opgelegde multiculturele zegeningen.  In zijn overzicht van artikelen in de Europese media benadrukte Paul Scheffer al in juni 2016 in het televisieprogramma Buitenhof niet ten onrechte dat er in álle landen van de EU sprake is van een razendsnelle geloofsafval.

Maar in Nederland begrijpen Rutte en Dijsselbloem (en de ChristenUnie?) nog steeds niet dat Europa – dat wil zeggen de burgers – geen EU wil. Laat staan een totale integratie. Desondanks probeert de politieke elite, ook in Den Haag, de burgers een utopisch Europa zonder nationale staten op te leggen. De wal zal eerst met oorverdovend geweld het euro-schip en de huidige EU superstaat moeten keren, … met alle zeer ingrijpende gevolgen van dien. … Dan ben ik graag een betrokken lid van een partij die het verzet tegen de zelfmoord-euro en de EU-superstaat tot een zeer duidelijk speerpunt heeft.

Nu heb ik nog met geen woord gerept over mijn aandacht voor taal en cultuur: Ik was enkele jaren secretaris van de ANV Werkgroep Taal en Taalbeleid: wij ijverden voor een aanvulling in de Grondwet: “De taal van het Koninkrijk is het Nederlands.”

Tot zo ver mijn politieke positiebepaling waaruit u kunt opmaken dat toen eind september 2016 het Forum voor Democratie besloot om verder te gaan als politieke partij, ik niet lang heb hoeven nadenken om mij als lid aan te melden, ook vanwege het feit dat ik in het daaraan voorafgaande jaar tijdens de wekelijkse discussiebijeenkomsten de meeste betrokken initiatiefnemers van het Forum goed had leren kennen.”

Wat hoopt u dat het Forum voor Democratie kan bereiken in de politiek en in het publieke discours en welke rol ziet u daarin voor uzelf?

“Ik heb de afgelopen jaren tal van ontwikkelingen dagelijks zeer intensief gevolgd en te veel vernomen om mij niet zeer ongerust te maken over de situatie waarin we de afgelopen jaren sinds 15 september 2008 terecht zijn gekomen en waarin ook de Europese christendemocraten een dramatisch slechte rol hebben gespeeld.

CDA-politica Corien Wortmann-Kool heeft bijvoorbeeld vanuit het partijkartel eerst jaren lang als voorzitter van de Financiële Commissie van het Europees Parlement een uiterst kwalijke rol gespeeld die ze inmiddels via de verfoeilijke baantjescarrousel weer voortzet als boegbeeld bij het ABP.  Zo had ook André Rouvoet nooit voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland moeten worden.

De vraag is waar de kiezer nu het meeste mee bezig is. Ik heb het gevoel dat het woord ‘vertrouwen’ daarbij een hoofdrol speelt en dat er een combinatie aan de orde is van grote zorgen over immigratie, culturele identiteit, economische onderwerpen, ‘kan ik de rekeningen van zorgkosten nog wel betalen’, ZZP en dergelijke, de huidige uitzichtloosheid met de euro en de corrupte EU en het ontbreken van perspectief. En waar doen we het allemaal voor? Voor Juncker en Dijsselbloem?

Maar oh wat gaat het slecht, vooral in landen waar ze geen euro hebben: het Verenigd Koninkrijk, Zwitserland, Noorwegen, Polen, toch? Niet dus! Het FVD wil de burgers met referenda meer inspraak geven. Kijk naar Zwitserland.

Hier is de gevestigde elite zeer bevreesd voor en daarin is ook een belangrijke reden gelegen om het FVD op tv en in peilingen zo min mogelijk in beeld te brengen en vrijwel totaal te negeren. Vandaar dat het Forum een kort geding tegen de NOS heeft aangespannen. En wat hoor en zie je dus op tv in NPO praatprogramma’s als Jinek: “Er is niets aan de hand jongens, ’t gaat geweldig!”

De meeste kiezers zijn bange schijters die doodsbenauwd zijn voor verandering, allemaal aangeleerd door 30 jaar kartel en media. Je weet nu wat je hebt  en je weet niet wat je krijgt enzovoort. Burgers moeten weer geloof in zichzelf krijgen. De dynamiek moet terug. Dat is nu grotendeels verdwenen. Ik voorspel dat alle kartelpartijen vlak voor de verkiezingen juist daarop zullen speculeren, ondanks hun herhaalde collectieve eurobedrog en leugenachtigheid…

Het FVD gaat er vanuit kiezers te bereiken die goed beseffen dat de huidige euro onhoudbaar is en dat er geen rozen zonder doornen bestaan. Daarom kan het FVD de kiezer voorafgaand aan de verkiezingen de waarheid vertellen en om vertrouwen vragen omdat het Forum geen enkel belang heeft bij de EU-baantjescarrousel. Steeds kom ik weer terug op de essentiële herhaaldelijke vaststelling van de econoom Edin Mujagic:  “Als de euro zou verdwijnen dan zou dat zeer pijnlijk zijn, zegt men. Klopt. Ik zeg echter: beter een pijnlijk einde dan pijn zonder einde.”

Het blote feit dat een Kamermeerderheid – het partijkartel! – zich uitsprak tégen een parlementaire enquête naar de invoering van de euro duidt er eigenlijk op dat men wel degelijk iets te verbergen heeft. Zeer terecht stelde Thierry Baudet op 1 februari 2017 in zijn toespraak in de Kamer dat er alle reden is om aan te nemen dat we zijn voorgelogen en dat Zalm, Lubbers en Kok  feiten hebben verzwegen en de gevolgen hebben verdoezeld. Kortom: dat de Nederlandse bevolking is bedrogen. De euro zou welvaart en werkgelegenheid brengen, het tegendeel is waar. En men wist dat!

Nu staat elke werkende Nederlander voor 20.000 euro garant voor de zwakke “familieleden” in de eurozone. Om de bankencrisis te bestrijden willen de ECB en de Europese Commissie via de achterdeur eurobonds invoeren: dan wordt Nederland mede verantwoordelijk voor de schulden van Zuid-Europa! Hoeveel verplichtingen staan onze toekomstige generaties nog te wachten?

Hoe langer we in de euro blijven hoe meer geld het ons kost. Sinds 1945 zijn er al 160 muntunies ontbonden.  En daarna herstelden markten en economische groei zich in korte tijd. The Matheo Solution (TMS) van André ten Dam biedt een begin van een alternatief.

Zolang we met de euro opgescheept blijven zitten zal de EU zich blijven ontwikkelen in de richting van een federale staat waarin we ons Nederlandse parlement geleidelijk aan kunnen opheffen met een corrupt en betekenisloos Europees Parlement als perspectief voor een Politieke Unie. In de eurozone is de euro de zelfmoordpil en vormt als zodanig de grondslag voor het onvoorstelbare eurobedrog. Daaraan zijn de grote banken en het partijkartel primair schuldig.”

Volgens Verbrugh werkt de vertrouwenscrisis echter ook de andere kant op:

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


“Ten diepste vertrouwt het nu bestaande partijkartel de kiezer niet. Zie hoe Rutte draalde en met een niet door Oekraïne ondertekend inlegvelletje de kluit misleid heeft, terwijl er een zeer duidelijke uitslag van het Oekraïne-referendum was!

Kiezers zijn eigenlijk te dom om zelf een mening te hebben. Een echte stem kan het partijkartel u niet toevertrouwen. Uw invloed op de politiek moeten we daarom dan ook tot een minimum beperken. Eens in de vier jaar proberen we door middel van allerhande schijndebatten en door het doen van loze beloftes u de indruk te geven dat uw stem er toe doet. Schijndebatten over thema’s die er minder toe doen: bliksemafleiders. Elkaar op basis van fictieve koopkrachtplaatjes vliegen afvangen om echt belangrijke onderwerpen te kunnen vermijden. Maar eenmaal uw stem op zak prevaleert het partijbelang weer boven het landsbelang.

Het Forum voor Democratie vertrouwt de burger wel. Het Forum heeft vertrouwen in de common sense, de boerenwijsheid, het gezond verstand van het volk. Ook is het FVD opgericht om het breed verspreide cynisme onder burgers te kanaliseren. Daarom bindende referenda die de politieke elite op hun plaats zullen zetten. Gestold wantrouwen moet plaats maken voor vertrouwen.

Maar in geval van twijfel moet de kiezer vooral eurofiel stemmen. Dat partijkartel heeft er de afgelopen decennia immers een puinhoop van gemaakt. Die zekerheid heeft de kiezer wel.”

Share.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.

Comments are closed.