Voormalig minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk, Gérard Collomb is een man met twee gezichten. Aan de ene kant het mede oprichtend lid van de Parti Socialiste (PS), dat dienovereenkomstig de immigratie mooi voorstelt. Aan de andere kant de privépersoon die de gevolgen van de massa-immigratie haarfijn analyseert. 

“Vandaag leven we aan elkaar voorbij, morgen zullen we elkaar vijandig tegenover staan.” Met deze woorden droeg de voormalige minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk op 3 oktober jongstleden de sleutel van zijn ministerie aan premier Edouard Philippe over, die tot het aantreden van Christophe Castaner op 16 oktober waarnam op Binnenlandse Zaken. “Vandaag regeert het recht van de sterkste in veel stadswijken. Drugshandelaars en radicale islamisten hebben de plaats van de Republiek ingenomen.”

Deze alarmerende woorden van de oud-minister sloegen in Frankrijk in als een bom. Velen zagen het aftreden van Collomb als toegeving dat de multiculturele samenleving mislukt is en als vlucht voor de verantwoordelijkheid.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


“Aankondiging van de komende burgeroorlog”

Een maand later publiceerde het rechtse tijdschrift Valeurs Actuelles een niet-officieel gesprek dat Collomb in februari met een redacteur van het tijdschrift voerde. Daarin verklaarde de minister onder andere: “De mensen willen niet samenleven. [..] De immigratie is een van de hoofdoorzaken. [..] We hebben geen immigratie meer nodig in Frankrijk. [..] De verschillende gemeenschappen staan steeds vijandiger tegenover elkaar. Het wordt heel bruut. [..] We hebben nog vijf, zes jaar om het ergste te voorkomen.”

Daarmee had de Socialist privé toegegeven wat Marine Le Pen de “aankondiging van de komende burgeroorlog” noemt. Op 7 november relativeerde de politicus Collomb in een interview met de radiozender Europe 1 echter de uitspraken van de privépersoon Collomb en verklaarde in plaats daarvan, geheel overeenkomstig het mainstream-linkse wereldbeeld, dat de uitdijende criminaliteit niets met immigratie te maken heeft. Op de vraag wie er “vijandig tegenover elkaar staan”, antwoordde hij: “De bewoners, die niet meer kunnen, en de bendes. In de stad Echirolles hoor ik bijvoorbeeld van de Communistische burgemeester dat in veel woonblokken de moeders in de entreehallen de wacht houden om te verhinderen dat drugshandelaars ze overnemen. [..] Over een paar jaar zullen bepaalde wijken voor de wetshandhavers verloren zijn.”

Centralisme

In plaats van in te zetten op een genadeloze repressie van het geweld, stelt Collomb echter voor het geweld vanuit Parijs over het hele Franse territorium uit te smeren. “We moeten ophouden de problemen lokaal aan te pakken, maar hebben een integraal plan nodig. We moeten doorzetten dat er overal een sociale mix komt. Het gevaarlijkste, dat we moeten voorkomen, is dat ons dat niet lukt.”

Deze ideologische vooringenomenheid verklaart ook waarom Collomb, ondanks dat hij tegenover Valeurs Actuelles privé toegeeft dat de immigratie schadelijk is, een wetsvoorstel inzette dat de legale immigratie van 200.000 personen vergemakkelijkt c.q. stimuleert. Voor familiehereniging is het namelijk vanaf nu genoeg wanneer men op enig moment de levenspartner van een in Frankrijk levende immigrant geweest is. Aangezien dit in Afrika überhaupt niet te controleren valt, kan iedereen komen.

Ontworteling en identiteit

De politie constateert intussen in de voorsteden het totale mislukken van niet alleen de multiculturele samenleving maar ook van de welvaartsstaat van de ’68-ers. Een politiecommandant verklaar tegen Valeurs Actuelles: “In de voorsteden, waar de vaderfiguren ontbreken, zijn alle taboes gevallen. De verhouding tot leven, tot dood is volstrekt in de war. De kinderen worden niet meer opgevoed, maar slecht gevoed.”

Terwijl in heel Frankrijk 22 procent van alle kinderen bij alleenstaande ouders opgroeit, was het in de voorsteden in 2012 circa 28 procent. De gezinnen uit islamitische en Afrikaanse culturen zijn bijzonder instabiel op grond van de volstrekt ondergeschikte en onmondige rol van de vrouwen en wijdverbreide polygamie. Maar terwijl in de landen van herkomst het leven in bredere families en de economische noodzakelijkheid van werk voor een zekere stabilisatie van de verhoudingen zorgen, vallen deze aspecten in Frankrijk weg en worden door de zegeningen van de verzorgingsstaat zelfs tegengegaan.

De kinderen groeien niet alleen familiaal maar ook cultureel ontworteld op, in het bijzonder wanneer de ouders onderling ook uit verschillende culturen stammen. Het terugvallen pp de islam en bendelidmaatschap is vaak de enige manier om zich een identiteit te verschaffen.

Gezien de situatie in de voorsteden, is het ronduit cynisch dat de links-liberale regering in Frankrijk nu voornemens is door de legalisering van kunstmatige bevruchting zonder vader een deel van de problemen van de voorsteden uit te breiden naar de rest van het land. Collomb heeft met deze maatregelen uiteraard geen probleem.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.