Het protest tegen hogere brandstofprijzen is tot een algemene aanval op de Parijse elite uitgegroeid. Een waarschuwingssignaal voor de rest van Europa.

De protestgolf van de Franse ‘gele hesjes’ leidt tot verwarring en onzekerheid bij toonaangevende politici en journalisten. Een duidelijk teken van nervositeit tegenover burgerprotest is de poging de demonstranten als extreemrechts weg te zetten of gewelddadige splintergroeperingen centraal te stellen in de berichtgeving als zouden ze representatief zijn voor het geheel. Beide benaderingen zijn in de berichtgeving over de situatie in Frankrijk reeds op te merken in zowel de Franse als Europese pers.

Brandstofprijzen

De golf van protest kwam los door het plan voor hogere brandstofprijzen. Veel Fransen, vooral die in de provincie, vonden dat onacceptabel. Het verzet van de ‘gele hesjes’ breidde zich echter al snel uit tot algemeen verzet tegen de regering van president Macron en het gezamenlijke politieke establishment, dat zich zo van het volk heeft afgezonderd dat het de protesten totaal niet aan zag komen. De verhoging van de brandstofaccijns was het symbool voor deze afzondering: Een geprivilegieerde kaste, die de prijs aan de pomp om het even is, sust haar ‘ecologische geweten’ op kosten van de brede massa.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Politieke elites

De gebeurtenissen in Frankrijk moeten een waarschuwing zijn voor politieke elites in de rest van Europa. Macron had in het nauw gekomen nog wel sociale maatregelen voor mensen met lage lonen beloofd als tegemoetkoming voor de hogere belasting op brandstof. Maar in plaats van de burgers daarmee weer aan zijn kant te krijgen, gooide het alleen maar olie op het vuur. Ze willen geen sociale aalmoezen, maar “waardig en fatsoenlijk leven van wat we verdienen”, aldus een woordvoerder van de gele hesjes, Jacline Mourand.

Hardwerkende burgers

De Bretonse werkt en leeft van minder dan 1000 euro in de maand. De laatste integere politicus in Frankrijk was generaal Charles de Gaulle, zegt Mourand en maakt daarmee duidelijk dat het niet om een beweging van inhalige egoïsten gaat, maar om trotse, hardwerkende burgers. Een beweging kortom waar niet alleen Macron, maar zo menig Europees regeringsleider zich geen raad mee zou weten. Overal hebben klassieke volkspartijen zich immers vervreemd van zelfbewuste arbeiders, lagere werknemers en kleine zelfstandigen. Liberale en Groene partijen hebben daar sowieso weinig gevoel voor.

Woede

Ook in andere Europese landen wordt deze laag van de bevolking opgezadeld met steeds zwaardere lasten, terwijl de bovenklasse volksfeesten als de intocht van Sinterklaas uitlevert aan radicale actiegroepen. Belastingen en afdrachten stijgen en niettemin neemt de staat zijn kerntaken steeds minder na. Ook in Duitsland of Nederland of andere Europese landen groeit de woede in deze arbeiders- en lagere middenklasse echter onder de oppervlakte, of blijft gefocust op individuele thema’s als immigratie, binnenlandse veiligheid (denk aan Chemnitz) of Zwarte Piet. In Duitsland zijn politieke en mediale elites ontsteld over de optochten van Pegida en in Nederland over het blokkeren van een snelweg. Het establishment doet er echter goed aan naar Frankrijk te kijken en ervan te leren, voor het te laat is.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.