Niemand kan het gemist hebben: Jacques Chirac is dood. Niet alleen het officiële Frankrijk rouwt en buitelt over elkaar heen in loftuitingen, ook het volk treurt. Ondanks stromende regen bewezen duizenden Fransen hem zondag na een interreligieuze ceremonie de laatste eer. Chiracs dood symboliseert, zo heet het, het einde van een gouden tijdperk. Sentimenteel gezwets, in werkelijkheid is zijn nalatenschap rampzalig.

Want Chirac legde destijds als actief politicus ook het fundament voor alle huidige sociale problemen. Als premier (1974-1976) onder Valery Giscard d’Estaing liet hij in 1975 abortus legaliseren en autoriseerde hij in 1976 de gezinshereniging van gastarbeiders. Chirac zette daarmee belangrijke stappen in wat later de ‘grand remplacement’ (Renaud Camus) zou heten. Tegenover meer dan 200.000 geaborteerde Franse baby’s (in 2018 een abortus op drie geboortes) staan sindsdien jaarlijks meer dan 200.000 legale immigranten (2018: 255.000).

Bijl aan de wortel van het sociale systeem en Franse industrie

Daardoor legde Chirac tevens de bijl aan de wortel van het Franse sociale systeem. Verder trok Chirac een wissel op de Franse industrie met de invoering van een nieuwe belasting. In 1981 leidde zijn verraad van Giscard d’Estaing tot de verkiezing van de Socialist Mitterand en tot 14 jaar Socialisten aan de macht.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Chirac misbruikte zijn positie als burgemeester van Parijs

Als burgemeester van Parijs (1977-1995) verduisterde Chirac publieke gelden en misbruikte hij zijn positie om zichzelf te verrijken. Hiervoor werd hij in 2011 alsnog tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee jaar veroordeeld.

Chirac bereidde herintegratie in NAVO-bevelstructuur voor

Als president (1995-2007) beëindigde Chirac in 1996 de Franse kernproeven. Zo bereidde hij de herintegratie van Frankrijk in de bevelsstructuur van de NAVO voor. Binnenlands zadelde hij zichzelf door zijn eigen onhandige optreden met een cohabitatie met de Socialisten op. Dit leidde tot de, economisch dodelijke, invoering van de 35-urige werkweek.

President tegen rechts en tegen de geschiedenis

Chirac was bezeten van de bestrijding van rechts. In 1995 veroordeelde hij Frankrijk generaliserend en historisch twijfelachtig voor de genocide op de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 2002 liet hij zich met Socialistische hulp tegen Jean-Marie Le Pen herkiezen als president. Als radicale laïcist verhinderde Chirac een verwijzing naar de christelijke wortels van Europa in de preambule van de Europese Grondwet. Maandag werd de oud-president in een staatsbegrafenis bijgezet, waarvoor alle politici uitgenodigd waren, behalve Marine Le Pen.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.