Op 22 april 2010 leidde een explosie op het boorplatform Deepwater Horizon in de Golf van Mexico tot de wereldwijd grootste olieramp tot nu toe. Zes jaar later reconstrueert een bioscoopfilm de dramatische gebeurtenissen van destijds, die elf mensen het leven kostten.

Het ziet er allemaal realistisch uit. Bij het aanvliegen met de helikopter duikt in de blauwe zee een kunstmatig eiland van staal op. De spits omhoog stekende boorpijp wordt zichtbaar, daarna een helikopterlandingsplatform en uiteindelijk de naam ‘Deepwater Horizon’.

Het originele boorplatform met die naam is echter ondergegaan, nadat het twee dagen lang als een gigantische fakkel brandde. Wat men op het grote scherm ziet is puur decor. Het gaat om een in verhouding zo’n vijftien procent kleinere kopie die voor de productie in acht maanden in elkaar gelast werd.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Geen geknoei, maar de zaak groots aanpakken, is het devies geweest voor de makers van de rampenfilm Deepwater Horizon, die in de bioscoop zowel voor spanning als ook voor een zo authentiek mogelijke reconstructie van de gang van zaken moet zorgen. De in actiefilms gespecialiseerde regisseur Peter Berg wilde een zo realistisch mogelijke film. Het was goedkoper geweest om een en ander te trukeren op de computer, maar dat had een dramatisch inferieure film opgeleverd.

Het plot loopt als vanzelf, aangezien de toedracht van de ramp de dramaturgie bepaalt. Hollywood-sterren Mark Wahlberg en Kurt Russell worden daarbij als hoofdrolspelers een soort bijrolspelers bij een niet te houden inferno.

De film baseert zich daarbij op een zorgvuldig onderzochte grote reportage in de New York Times van de met een Pulitzer bekroonde journalisten David Barstow en David S. Rhode. Technische beveiligingsmechanismen die bij de ramp niet bleken te werken zoals de ‘blowout preventer’, of cementisoleringen, laten zich in een artikel echter goed omschrijven, in een film werkt dat niet.

Donald Vidrine, gespeeld door John Malkovich (links), is de zondebok in de film.

Donald Vidrine, gespeeld door John Malkovich (links), is de zondebok in de film.

Zodoende wordt de chef Vidrine, die door de acteur John Malkovich met de demonische blik van een schurk gespeeld wordt, tot zondebok verklaard. Omdat men 43 dagen achterloopt op de planning, jaagt Vidrine zijn ondergeschikten op. Want iedere dag zonder oliewinning kost British Petroleum (BP) een half miljoen dollar.

BP heeft het boorplatform niet in eigendom maar geleased van een Zwitserse firma. Deepwater Horizon is wat heet een ‘zwemmend’, oftewel niet verankerd eiland, waarvan het zwaartepunt ver onder de waterlijn ligt en die de kapitein door middel van stuurbare propellers ook bij ruwe zee precies boven een bepaald punt 1500 meter boven de zeebodem fixeren kan. Nog eens 5500 meter dieper wordt naar olie gezocht. De winning zelf moet dan door een andere boortoren gedaan worden.

Maar daar kwam het niet van. Omdat het cement waarmee men de boorkern van het omringende gesteende scheidde niet afdichtte, stroomde onder hoge druk gas door de leiding. Toen het op het platform naar buiten kwam, trad een kettingreactie in werking. De explosie doodde elf mensen, 115 anderen konden gered worden.

Nadat het booreiland gezonken was, vloeide nog drie maanden lang olie uit de gebroken leiding. Alsof iedere acht dagen een grote olietanker geleegd werd in de Golf van Mexico. Pas op 16 juli 2010 slaagde BP er op de zeebodem in het defecte ventiel – blow out preventer of BOP genoemd – met behulp van duikrobots, ontlastingsboringen en een huizenhoge stalen trechter af te sluiten.

Aan de gevolgen besteedt de film geen aandacht. De vuurzee op het boorplatform staat op de voorgrond, en die is dan ook zonder te veel special effects goed in scene gezet. Ook het gebruikelijke heldenpathos, dat Hollywood in vergelijkbare gevallen er vaak dik op legt, is binnen de perken gehouden. Wahlberg en Russel dan als technici hun best om een blow out te voorkomen, maar staan uiteindelijk machteloos tegenover het inferno. Dat maakt dit spektakel evenwel tot een van de meest geloofwaardige rampenfilms van de afgelopen jaren.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.