In Wenen, maar ook in Brussel en Berlijn, slaakte het politieke establishment een zucht van opluchting toen Norbert Hofer afgelopen zondag de herhaalde tweede ronde van de Oostenrijkse presidentsverkiezingen verloren bleek te hebben. Tegelijkertijd struikelde de Italiaanse premier Matteo Renzo echter over het referendum over zijn grondwetshervorming. Het laatste heeft denkbaar grotere gevolgen dan het eerste.

De reacties van de gevestigde politiek worden echter gekenmerkt door koppigheid en ontkenning van de werkelijkheid. Zo werd uitgebreid het gloria gezongen over de verkiezingsoverwinning van de Groene Alexander Van der Bellen als een vermeende electorale afwijzing van de ‘rechtspopulisten’, alsof deze van internationale betekenis zou zijn. Tegelijkertijd deden politici als de Nederlandse minister van Financiën en voorzitter van de Eurogroep Jeroen Dijsselbloem en de Luxemburgse minister van Buitenlandse Zaken Jean Asselborn net of de nederlaag van de Italiaanse premier Matteo Renzi in het grondwetsreferendum niet meer was dan een “binnenlandse discussie” zonder enig effect op de Europese Unie of de Euro.

Zo kan slechts iemand redeneren die reeds lang in een parallel universum vertoeft. In de overwinningsroes van Wenen vergeet het politieke establishment bovendien dat haar triomf noch slechts te behalen was door samenwerking van alle denkbare politieke krachten die de gevestigde elites ter beschikking stonden. Alles en iedereen met enig aanzien of met enige invloed of faam in de Alpenrepubliek – figuren uit de politiek, de media, de cultuursector, het bedrijfsleven, tot Conchita Wurst  aan toe – werd in stelling gebracht tegen de  FPÖ-kandidaat Norbert Hofer. Daarbij maakten internationale media veel propagandistische tamtam over “het eerste ‘extreemrechtse’ staatshoofd sinds …”. En àl dat politiek-mediale geweld was uiteindelijk slechts goed voor een krappe overwinning.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


De overwinning van een kandidaat die symbool staat voor het verbeten vasthouden aan de dogma’s van dat establishment waarin zich neomarxistische ideologie verbonden heeft met delen van het grootkapitaal, bijeengehouden door marketing die beider belangen dient – “les enfants de Marx et de Coca Cola” (Jean-Luc Godard), terwijl grote delen van het volk zich steeds sterker daarvan afkeren.

De koppigheid van dat establishment zal paradoxaal genoeg een belangrijke factor zijn in het uiteindelijk spaak lopen van de Europese Unie. Italië laat dat overduidelijk zien: De eens zo enthousiast eurofiele Italianen zitten nu in de gloeiende tang van de eenheidsmunt, die veel te sterk is voor hun economische cultuur, waardoor de conjunctuur al jaren stagneert. Vooral de jeugd is bevangen door uitzichtloosheid. Daarbij kwam nog de asielpolitiek, waarin de Italianen zich door Angela Merkels Wilkommens-retoriek  totaal in de steek gelaten voelen.

Geen wonder dat partijen als de Vijfsterrenbeweging (volgens recente peilingen met zo’n 30 procent de sterkste partij) of Lega Nord, die zich duidelijk eurokritisch opstellen, het nu goed doen. Hoewel de oppositie en zelfs de meeregerende christendemocratische UDC zich met nadruk ook verzetten tegen de centraliserende en macht samenballende tendensen van Renzi’s grondwetshervorming, hebben veel Italiaanse kiezers hiermee tegelijk ook Renzi naar huis gestuurd omdat hij van tevoren zijn politieke lot aan de hervorming had verbonden. De beslissing van het Italiaanse volk heeft de EU en zeker de Euro een stap dichter bij haar einde gebracht. Er zijn echter geen tekenen dat de elites daaruit zelfkritische conclusies trekken.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.