Wie is er nog bang voor de Bom? De duizenden atoombommen die elk moment van de dag paraat staan om elke oorlog af te schrikken door te dreigen met een veelvuldige vernietiging van deze wereld? In de jaren zeventig en tachtig maakten miljoenen mensen zich druk om de Bom. Er is dan nog wel de Noord-Koreaanse Bom of de niet-bestaande Iraanse Bom. Maar daar zijn we niet meer bang voor. De nucleaire afschrikking van dreigende vernietiging is zo effectief als een vloer in onze psyches gelegd, dat de Bom ons geen angst meer aanjaagt. De angst voor dat ‘de Bom valt’ is niet meer. Angst maakt vrij en onaantastbaar.

De onschendbaarheid die de Bom ons schenkt, geeft ruimte voor tal van zaken. Zaken die we ook wel ‘westerse kernwaarden’ noemen: een grote bek, in de rondte neuken, godslasteren, op het strand je blote tieten laten zien en met Koningsdag de boel onderkotsen.

Het is de atoomparaplu die ons vrij doet zijn. Het is deze schil van wapenstaal en militaire technologie die om onze wereld, om onze levens en onze ‘beschaving’ heen is gelegd en die ons een gevoel van diepe en permanente veiligheid bezorgt. De angst is overwonnen zonder dat de Bom verdween. Wat in 1964 nog ironie was, toen Stanley Kubrick zijn film Dr. Strangelove maakte, is nu de lijfspreuk van het vrije westen: “How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb”.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Wie reeds vroeg besefte dat we de Bom niet moesten vrezen, maar moeten leren liefhebben was de Franse ingenieur Louis Reard. Toen hij in 1946 de ‘bikini’ ontworp, koos hij bewust voor de naam ‘bikini’ omdat deze naam verwees naar het atol Bikini waar toen kernproeven werden gehouden. Reard was zich bewust van de overeenkomst tussen Bom en Bikini. De kracht van het laatste fenomeen zou vrijheid brengen, net zoals de Bom dat een jaar eerder had gebracht. Reard besefte het niet ten volle, namelijk dat de Bom in feite de wegbereider was van de Bikini, maar hij voelde het wel aan door zijn Bom, die de lichaamsbedekking zou vernietigen, de naam ‘Bikini’ mee te geven.

Wie zoals Louis Reard de Bom begrijpt, begrijpt de moderne cultuur. De Bom is een principe dat zich uitstrekt of uit gaat strekken over elk aspect van onze levens. Want dreiging en vernietiging is er niet alleen buiten de koperen hemel, maar is pas effectief als elke vezel van ons denken is onderworpen aan de twee principes van Bikini: de bescherming van de Bom en de Nietsverhullende Antwoordloosheid van de bikini-mens.

Zo bezien is er een directe lijn van de dreiging van de Bom naar de dreiging van de politieknuppel van de Franse agenten die lichaamsbedekkers van Franse stranden wegjaagt. Zoals de liberaal de Bom liefheeft, heeft hij ook de Knuppel lief. Want hij weet: we zullen pas vrij zijn als iedereen hunkert naar de nucleaire politiestaat, wanneer er (politie)toezicht is tot in de nucleus van de samenleving: de kleinste eenheid. Wanneer niemand nog iets te verbergen heeft, iedereen zich gewonnen heeft gegeven, iedereen het permanente toezicht van overheid en medemens heeft geaccepteerd, en elke barrière is opgegeven, is er eeuwige vrede.

Daarom is de boerkini een gevaar. Het dragen ervan is een directe aanval op de Grote Boerkini die onze voorouders soms onbedoeld ‘Koperen Ploert’ noemden. De Koperen Ploert – noem hem ‘Bom’, noem hem ‘Staat’, noem hem cameratoezicht – deze koperen ploert moet ons leiden naar een koperen aarde onder een koperen hemel, met daarop ‘naakte’, ongewapende en antwoordloze bikini-mensen. Levend in een wereld toegesloten door secularisme, F-16’s en atoomdreiging. Onbezorgd rent de naakte bikini-mens rond. Met een tatoeage ‘I love the Bomb’ op zijn rechterschouder en een tatoeage ‘Ik hou van de Knuppel’ op zijn linkerbil. Rondsnellend op de eeuwige jachtstranden, onze bikini-verheerlijkende, erotomane, impotente westerling. Overal naakt vlees, overal prikkels, nergens de drang door te stoten naar voortplanting en het nemen van de ultieme verantwoordelijkheid. Van alles bevrijd, in een wereld vol met Bommen en Bikini’s.

De Bikini-mens heeft haar lot in de handen van de koperen ploert gelegd.  In de Bom leeft ze eeuwig voort. In de Bikini blijft ze eeuwig jong en onsterfelijk, is ze inwisselbaar met de naakte Ander. De boerkini gooit roet in dit eten. Ze doet ons herinneren aan dreiging en aan verhullende tegenstand. Niet de wereldvernietigende Bom maakt ons derhalve boos en bang. Nee, dat doet alleen nog de boerkini.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Erik van Goor

In een vorig leven conservatief. Thans werkend huisfilosoof met reactionaire trekjes.