De nieuwe Oekraïense president Petro Porosjenko heeft een aantal adviseurs aangesteld, waaronder ook enkele buitenlanders. Zijn keuzes in dezen verraden alvast welk beleid we kunnen verwachten.

Eén van de adviseurs is de voormalige Georgische president Michail Saakasjvili, een neoconservatieve houwdegen die 2004 aan de macht kwam, nadat president Eduard Sjevardnadze eind 2003 moest aftreden vanwege de zogenoemde Rozenrevolutie, waarin Saakasjvili en andere oppositieleiders na wekenlange demonstraties het parlement bestormden. De Amerikaanse regering, die Sjevardnadze tot dan toe gesteund had, werd overvallen door zijn plotse afzetting. Maar Saakasjvili wist snel de harten van de regering Bush te winnen, hij huurde Randy Scheunemann in als lobbyist. Scheunemann is tegenwoordig de belangrijkste adviseur inzake buitenlands beleid van senator John McCain, die alom als havik bekend staat. Saakasjvili liet zich voor het verkrijgen van officiële Amerikaanse steun verder adviseren door Daniel Kunin van de ‘non-gouvernementele organisaties’ (ngo’s) USAID en National Democratic Institute, die voltijds bij hem in dienst kwam. Uiteindelijk zou Georgië onder andere steun krijgen van de Verenigde Staten op militair gebied, een van de factoren die meespeelden in Saakasjvili’s overmoedigheid die zou leiden tot de gok die definitief het einde van zijn Georgische politieke loopbaan inluidde.

Nadat Saakasjvili in zijn eerste termijn als president succesvol de afvallige zuid-westelijke regio Adzjarië had weten terug te brengen onder het centrale gezag van Tiflis, voerde het Georgische leger in 2008 – in schending van een formele wapenstilstand – een aanval uit op Tschinvali in Zuid-Ossetië. Daarbij kwamen onvermijdelijk de aanwezige Russische vredeshandhavers in de vuurlinie, wat uiteindelijk leidde tot de Russisch-Georgische oorlog en de afscheiding van Zuid-Ossetië en Abchazië.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


In 2013 moest Saakasjvili na verkiezingen aftreden. Zijn populariteit verkeerde echter al op een dieptepunt toen bekend werd dat militairen in 2009 een order hadden geweigerd om geweld te gebruiken tegen demonstranten van de oppositie – de regering had gepoogd een en ander als muiterij voor te stellen. Parallellen tussen het drieste optreden van Saakasjvili en van de huidige Oekraïense regering zijn eenvoudig te trekken. Toen Janoekovitsj nog in het zadel zat onttrokken Oekraïens-nationalistische krachten diverse westelijke regio’s aan het centrale gezag in Kiev, maar toen zij eenmaal zelf in Kiev op ongrondwettelijke wijze aan de macht waren geraakt, schermden ze richting hun tegenstanders met de grondwet. In Donetsk en Loegansk doen pro-Russische krachten in feite weinig anders dan wat Oekraïens-nationalistische krachten ten tijde van Janoekovitsj in diverse westelijke steden deden, met bezettingen van overheidsgebouwen en het blokkeren van toegangswegen. Porosjenko, president van alle Oekraïners, bezweert intussen de “parasieten” in het oosten weg te zullen “zuiveren”. In Odessa hebben we al gezien wat die zuivering in kan houden. Anti-Kiev-demonstranten kwamen daar om in een brandend overheidsgebouw nadat Oekraïens-nationalisten de zaak afgegrendeld hadden en molotovcocktails naar binnen gooiden – de aanwezige oproerpolitie stond erbij en  keek ernaar. Intussen bericht de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (UNHCR) dat sinds het begin van het jaar zeker 110.000 Oekraïense ingezetenen naar Rusland zijn gevlucht. Rusland heeft adequate opvang opgezet, aldus het rapport van de UNHCR. Maar het valt allemaal wel mee, zo weet een woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, want veel mensen zijn helemaal niet gevlucht, maar alleen op familiebezoek…

[note color=”#F4FDFF”]Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!
[/note]

Saakasjvili krijgt overigens niet alleen een tweede politieke leven in Oekraïne, hij ontmoet er ook oude bekenden. Een tweede adviseur die Porosjenko heeft aangenomen is namelijk George Soros. Soros is een Hongaars-Amerikaanse miljardair en ‘filantroop’. Als Soros een vriend van Poetin was, dan zou men hem in de westerse media een oligarch noemen, maar hij staat aan de goede kant, dus gaat hij als weldoener door het leven. Deze schathemelrijke speculant heeft veel voor Saakasjvili – en de Rozenrevolutie waardoor hij aan de macht kon komen – betekend. Veel van de Amerikaanse en in mindere mate West-Europese ngo’s die deze en andere revoluties in voormalige sovjet-republieken hebben mogelijk gemaakt, worden niet alleen gefinancierd door de Amerikaanse staat of diverse vazalstaten, maar ook door diverse fondsen van George Soros en overigens ook wel door andere Amerikaanse ‘filantropen’. Voor Porosjenko, die zelf ook een belangrijke financier was van de Oranjerevolutie en de ‘Euromaidan’, is Soros ook bepaald geen onbekende.

Soros en diverse andere Noord-Amerikaanse neoliberalen zijn door Porosjenko aangesteld in een adviesraad voor het economisch beleid. In die raad zit ook Kachi Bendoekidze, de hoofdverantwoordelijke voor de economische hervormingen in Georgië ten tijde van Saakasjvili. De Oekraïners kunnen de borst dus vast nat maken voor de nodige economische shocktherapie. Soros geeft intussen advies dat Oekraïne helemaal aan de rand van de afgrond kan helpen: Oekraïne moet helemaal van het Russische gas af. Hoe dat zou moeten is volstrekt onduidelijk, maar een ding is zeker: hoe minder Russisch gas er door Oekraïne gaat, hoe groter het Oekraïnse begrotingstekort wordt. Maar gezien de massale werkloosheid die zal volgen op het zich van Rusland afwenden en het economische beleid van Bendoekidze en co. zullen de meeste Oekraïners hun gasrekening toch niet kunnen betalen.

Het verraderlijke van Soros is, dat hij zo nu en dan de waarheid spreekt. Zo stelde hij onlangs dat de Europese Unie schuldig is aan de crisis in Oekraïne, ze heeft te veel gevraagd en te weinig geboden. Zijn recept voor Oekraïne: Investeerders moeten garanties krijgen voor de zekerheid van hun eigendom onafhankelijk van de politiek conjunctuur. Dan kunnen die investeerders zich op deze nieuwe markt storten. De woorden van Soros zijn even simpel als onthullend, hier komt aan het licht hoe de belangen werkelijk liggen. Oekraïne ligt nu open als afzetmarkt voor Amerikaanse producten, terwijl veel Oekraïnse producten hun (Russische) afzetmarkt kwijt raken. Het probleem dat daardoor ontstaat voor de Oekraïense huishouding mag de Europese Unie opvangen. Naast de nieuwe afzetmarkt voor Amerikaanse producten is ook nog eens Rusland opnieuw geopolitiek gedeemoedigd, twee vliegen in één klap. En zo kent iedereen zijn plaats weer, de Amerikaanse belangen zijn gediend en de Europese belastingbetaler mag de rekening oppakken.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.