Wat sommige partijleden wilden voorkomen en waar andere reeds langs naar uitzagen, is op 21 september jongstleden gebeurd: Florian Philippot, de nummer 2 in de partijhiërarchie van het Front National (FN) verliet de partij. Daarmee bereikte een reeds lang smeulende richtingenstrijd binnen de rechtse partij een hoogtepunt.

Philippot was pas in 2011 lid geworden van het FN, nadat hij zich eerder politiek geëngageerd had aan de zijde van de sociaaldemocratische euroscepticus Jean-Pierre Chevènement. Na zijn overstap naar het FN klom hij in korte tijd op tot de belangrijkste strateeg van Marine Le Pen. Officieel heette het dat de van links komende Philippot het bewijs was, dat alle patriotten, ongeacht hun verdere politieke ligging, in de Le Pen-partij een plaats konden vinden en dat de wil om de belangen van Frankrijk te verdedigen alle verschillen overstijgt.

De werkelijkheid was echter nooit zo harmonisch. De oude partijkaders als ook de op traditionele waarden georiënteerde ‘zuidvleugel’ van de partij – het zuiden is het bolwerk van het FN – zagen Philippot al snel als hoofdverantwoordelijke voor een ideologische verschuiving naar links in het partijprogramma.

Ideologische verschuiving

Terwijl het FN onder het voorzitterschap van Jean-Marie Le Pen voor een beleid dat vriendelijk is voor kleine ondernemers en een economisch-liberale politieke binnen Frankrijks grenzen stond, bewoog de partij zich onder het duo Marine/Philippot in de richting van socialistisch economisch beleid. De aarzelende pensioenhervorming onder president François Hollande moest teruggedraaid worden, de gemiddelde pensioenleeftijd moest weer verlaagd worden naar 60 en bankroete ondernemingen moesten door de Franse staat ‘gered’ worden. Prioriteit werd ook gegeven aan de verdediging van de ambtenarij in zijn aangezwollen staat. Om dit beleid door te kunnen zetten, bepleitte het leidersduo een vertrek uit de Eurozone.

Ook in sociale vraagstukken stelde het FN zich Philippot anders op. Terwijl Jean-Marie Le Pen abortus wilde laten verbieden en Marine er tot 2011 nog over dacht om het niet meer door het ziekenfonds te laten financieren, werd het recht op abortus nu een onaantastbaar vrouwenrecht. Over het homohuwelijk nam het FN officieel publiek nauwelijks een standpunt in, terwijl een deel van de partijaanhang en de oude partijkaders actief aan de protesten tegen deze Socialistische wet deelnamen. In de strijd tegen de islamisering van Frankrijk gold niet meer het teruggrijpen op de traditie en Frankrijks christelijke erfgoed als geneesmiddel, maar een radicaal laïcisme, in naam waarvan al het religieuze uit de publieke ruimte zou moeten verdwijnen.

Personele zuivering

Met deze ontwikkeling ging een partij-interne zuivering gepaard, waaraan een groot deel van de oude kaders en de belijdende katholieken ten slachtoffer viel. Een aanzienlijk deel van de katholieke traditionalisten was al lange tijd nauw verbonden met het FN. Veel van hun posities werden nu ingenomen door getrouwen van Philippot, die door de traditionele vleugel vanwege Philippots homoseksualiteit spottend aangeduid werden als ‘schandknapen’.

Ook dat Jean-Marie Le Pen uit de partij werd gezet, komt voor een wezenlijk deel op het conto van Marines strateeg, die daarmee openlijk de breuk met de oude, politiek-incorrecte partijlijn wilde markeren. Onder het duo Marine-Philippot gold de ‘ontdemonisering’ van het FN als het toverwoord. Politieke respectabiliteit moest nieuwe stemmen brengen.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Zolang het FN in de verkiezingen goede resultaten behaalde, was Philippot beveiligd tegen iedere partij-interne kritiek. De zeer goede resultaten bij de door links in de steek gelaten arbeiders in het noorden leken hem gelijk te geven. Maar sedert Marine Le Pen in het debat met Emmanuel Macron voor de presidentsverkiezingen op links economisch beleid inzette en jammerlijk naliet in plaats daarvan het urgente en beproefde thema van islam en massa-immigratie op te pakken, zat de binnen de partij weinig geliefde Philippot op de schopstoel.

Les Patriotes

Om te voorkomen dat hij eenvoudig gewipt zou worden, richtte hij binnen de partij de beweging ‘Les Patriotes’ op, een eerste stap naar afsplitsing. Marine Le Pens ultimatum om van deze stap terug te komen, liet hij verstrijken. Daarmee was de afsplitsing bezegeld.

Les Patriotes werd omgevormd tot aparte politieke partij. Philippot en twee andere europarlementariërs namen hun zetel mee naar de nieuwe partij en sloten zich bij de EFDD-fractie van Nigel Farage aan. Slecht zeer weinig FN-leden volgden Philippot naar Les Patriotes. Of Marine Le Pens positie hiermee uit de wind is en of het Front National nu naar zijn wortels terugkeert, valt nog te bezien.

Share.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.

Comments are closed.