Iets meer dan een jaar geleden lagen niet alleen de gezamenlijke mainstream media aan Emmanuel Macrons voeten, maar had ook meer dan 60 procent van zijn landgenoten een positieve mening over de nog nieuwe Franse president. Macron vergeleek zijn heerschappij reeds met die van de Romeinse oppergod Jupiter. Inmiddels ziet een en ander er compleet anders uit.

Eind augustus was Macron volgens de maandelijkse peilingen nog minder populair dan zijn ambtsvoorganger François Hollande op het zelfde punt in zijn presidentschap – en dat terwijl Hollande de tot nu toe minst geliefde president van de Vijfde Republiek is. In een onlangs gepubliceerde september-peiling verliest hij nog eens vijf procentpunten ten opzichte van augustus. Nog slechts 29 procent van de kiezers zijn tevreden met het presidentschap van Macron. Als Jupiter door de geluidsbarrière geknald, blijkt de Franse president nu een overmoedige Ikarus.

De redenen voor Macrons snel afnemende populariteit zijn vele. Zo is er bijvoorbeeld zijn arrogantie en geringschatting jegens de Fransen. Geregeld beschimpt hij zijn landgenoten als lui, onkundig, dom en wat dies meer zij. Hij doet dit bij voorkeur vanuit het buitenland. Zo beledigde hij zijn onderdanen burgers recent vanuit Denemarken. Van daaruit hield hij de Fransen voor een volk te zijn dat zich “net als de Galliërs verweert tegen veranderingen”. Zo weet Macron zelfs de nationale mythologie van zijn land te gebruiken om zich ongeliefd te maken bij zijn eigen volk.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Ook met politieke besluiten maakte hij zich ongeliefd, zoals de beperking van de maximum snelheid op provinciale wegen tot 80 kilometer per uur, waar drie kwart van de Fransen tegen zei te zijn. Parallel daaraan stelt de overheid steeds meer flitspalen op, waartegen de Galliërs Fransen zich op de hen kenmerkende wijze verzetten. Waar er in het vorige jaar slechts 100 flitspalen vernield werden, waren het er in de eerste helft van dit jaar reeds 400.

Weinig populair is ook de door Macron besloten afschaffing van de woonbelasting, die tot nu toe iedereen moest betalen, ongeacht of men een koop- of huurwoning had en die door de gemeente geïnd werd. Om het verlies aan inkomsten door de afschaffing van deze belasting te compenseren, heeft de staat de afdrachten voor de pensioenen verhoogd en waarschijnlijk gaan huizenbezitters ook meer betalen.

Ook rond de inkomstenbelasting zijn er veranderingen die veel mensen niet zinnen, er wordt in januari namelijk overgestapt naar een systeem van bronbelasting om de inkomstenbelasting te individualiseren. Tot nu toe werden gezinnen als geheel, met inachtneming van het aantal kinderen en zonder in acht te nemen welke ouder hoeveel verdient, aangeslagen.

Ook in het onderwijs tekent zich een conflict met ouders af. Marlène Schiappa, staatssecretaris voor Gelijkstelling van de Geslachten en onder pseudoniem auteur van pornografische romannetjes, heeft aangekondigd dat alle scholen, inclusief de basisschool, ten minste drie lessen seksueel onderwijs per jaar in moeten voeren. Er gaan reeds stemmen op van ouders die dit willen boycotten. Een vergelijkbaar conflict was er onder Hollande reeds rond de invoering van de genderideologie in het lesplan. Nadat ouders, waaronder veel allochtonen, iedere maand een schoolstaking van een dag organiseerden, stopte de regering hun sociale experiment voorlopig.

Sinds het voorjaar broeit er ook al een conflict rond kunstmatige bevruchting zonder vader en de adoptie van kinderen die door buitenlandse draagmoeders voor Franse koppels gedragen worden. Macron had de legalisatie van deze praktijken tijdens de campagne beloofd aan de invloedrijke LHBTI-lobby. Maar de nachtmerrie van links tekent zich steeds duidelijker af: namelijk een herhaling van de massademonstraties die gehouden werden tegen de invoering van het homohuwelijk. Meer dan acht op de tien Fransen is inmiddels tegen de vaderloze kunstmatige inseminatie.

Voor hij gekozen werd, analyseerde Macron nota bene zelf dat Hollande door het doordrukken van het homohuwelijk het begin van het einde van zijn presidentschap had ingeluid. Anderzijds lijken de LHBTI-lobby en de sympathisanten daarvan in de mainstream media die Macron aan zijn presidentschap hielpen, hem te willen dwingen zijn toezegging koste wat kost waar te maken.

Links-liberale dagbladen als Le Monde en Libération zetten Macron ook op ander vlak onder druk, doordat ze de schandalen rond de activiteiten van Alexandre Benalla aan het licht brachten. Benalla was van een eenvoudige beveiliger pijlsnel opgeklommen tot Macrons veiligheidschef in het Elysee. Onder druk van de publiciteit moest Macron Benalla ontslaan, maar onduidelijk bleef voor welke diensten Macron Benalla zulke grote privileges had toegekend. In het parlement wordt de opheldering van het schandaal geblokkeerd door Macrons slippendragers van La République en marche. De media komen stukje bij beetje met informatie, maar zonder een groter geheel te presenteren. Zeker is tot nu toe alleen dat Benalla in opdracht van Macron een soort parallel politie-apparaat opbouwde in het Elysee en dat hij recent met een door de Franse veiligheidsdiensten in de gaten gehouden crimineel uit de omgeving van de schimmige wapenhandelaar Alexandre Djouhri in Londen gezien werd. Benalla is zodoende een tikkende tijdbom voor Macron, die hem zijn laatste beetje vertrouwen onder de bevolking zou kunnen kosten.

Noud Ingen-Housz ~ Zo bezig met zichzelf. Een politieke biografie van Frankrijk

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.