Wat bondskanselier Angela Merkel onlangs te verduren kreeg, stelde in vergelijking met wat haar Britse collega meemaakte niet veel voor.

Merkels minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer trad na een pseudo-overeenkomst over een asielprocedure aan de grens toch niet niet terug. De Britse premier Theresa May moest daarentegen het zesde aftreden van een minister sinds haar herverkiezing ruim een jaar geleden verstouwen.

Ditmaal ging het dan ook nog om relatieve zwaargewichten in haar kabinet. Na een kennelijk verhit conclaaf op landgoed Chequers over de strategie voor het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de EU, trad eerst Brexit-minister David Davis en een dag later ook nog minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson af. Beiden gelden als Brexit-hardliners die de softe benadering van de premier niet willen steunen.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


De twee aftredende ministers worden vervangen door twee trouwe slippendragers van May. De nieuwe Brexit-minister Dominic Raab is weliswaar voor de Brexit, maar dan wel in afgezwakte vorm waarin het Verenigd Koninkrijk op één of andere wijze voor wat betreft goederen onderdeel van de gemeenschappelijke markt van de Europese Unie deel uit blijft maken. De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Jeremy Hunt is zelfs voor het voetlicht getreden als totale tegenstander van de Brexit. Anders dan zijn snoevende voorganger Johnson, zal hij in Brussel een graag geziene gast zijn.

Zowel Raab als Hunt hebben de gebruikelijke Britse politieke carrière doorlopen. Hun loopbanen hebben veel gemeen: opgegroeid in de upperclass, studie aan de elite-universiteiten Cambridge en Oxford, korte tijd in het bedrijfsleven om de basis voor hun private welstand te leggen, huwelijk, kinderen en – bij wijze van ridderslag – het begin van een politieke carrière.

De 44-jarige Raab, wiens vader in 1938 vanuit Tsjechië naar Engeland emigreerde, was hiervoor staatssecretaris, eerst op het Ministerie van Justitie, daarna bij Volkshuisvesting. De met een Braziliaanse getrouwde Conservatief geldt als liberaal, is echter tegen quota voor vrouwen of etnische minderheden. Zijn zeven jaar oudere collega Hunt heeft daarentegen reeds ministeriële ervaring. Hiervoor was de met een Chinese gehuwde politicus namelijk zes jaar Minister van Volksgezondheid – wat hij langer uit heeft gehouden dan enig politicus voor hem. Daarvoor was hij als staatssecretaris voor Cultuur en Sport politiek verantwoordelijk voor de Olympische Spelen van 2012 in Londen.

Beide nieuwe ministers staat nu de olympische taak te wachten om de Britten, die in meerderheid voor de Brexit stemden, een zachte Brexit zo te verkopen dat hun premier in het zadel kan blijven. Lukt ze dat niet, dan zouden in de Conservatieve Partij de hardliners rond Johnson en Davies – die niet zo eenvoudig willen accepteren dat door Mays beleid Groot-Brittannië “op de status van een kolonie” van de EU afstevent – het roer over kunnen nemen.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.