Op 10 december zullen de vertegenwoordigers van circa 190 staten, dus bijna alle staten ter wereld, in het Marokkaanse Marrakesh een document ondertekenen dat de titel ‘mondiaal pact voor een veilige, geordende en geregelde migratie’ draagt. Dat onder de regeringen die reeds hun instemming betuigd hebben ook de Duitse te vinden is, mag niet verwonderen. Per slot van rekening heeft Angela Merkel door het open stellen van de Duitse grenzen in 2015 zo ongeveer de blauwdruk voor het pact van de VN geleverd.

Wat Merkel drie jaar geleden tegen het geldende Duitse recht in gedaan heeft, moet nu met terugwerkende kracht per VN-besluit juridisch gezegend worden. Men mag gerust veronderstellen dat destijds de Duitse grensopening door de leiding van de VN begroet is, maar waarschijnlijk zonder dat men er al te zeer door verrast werd. Het was Merkels persoonlijke bijdrage aan de globalisering. Dat daarop nu de vastlegging in het pact van Marrakesh volgt, mag men in nauwe samenhang zien en niet als puur toeval.

Doordachte strategie

Een verschil tussen 2015 en 10 december 2018 is er echter ook. Terwijl de toenmalige grensopening als spontane filantropische beslissing van de bondskanselier werd voorgesteld, draagt het pact van de VN alle kenmerken van een doordachte strategie. Dat begint al met de titel van het document. Daar is sprake van een “veilige, geordende en geregelde migratie”.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Dat wil niets anders zeggen dan dat alle immigranten de moeilijkheden en gevaren die ze onderweg tegen kunnen komen uit de weg geruimd moeten worden, dat daarvoor een systeem ingericht wordt, dat voor de beloofde orde moet zorgen, en dat er een recht op immigratie geschapen wordt.

Mensenrechten

In de preambule beroept het pact zich reeds op de mensenrechten alsmede op een serie andere internationale akkoorden – deels akkoorden die met het migratieprobleem helemaal niets te maken hebben, waarbij de eisen van immigranten het gewicht van grondrechten toegekend wordt. Daarbij wordt alle immigranten, dat wil dus zeggen iedereen die naar een ander land wil migreren, het recht op opname toegekend, inclusief de toegang tot de sociale voorzieningen van het land in kwestie. De ondertekenende landen verplichten zich van iedere controle af te zien. Dat wordt woordelijk beschreven:

“Het Global Compact baseert zich op internationale mensenrechtennormen en ondersteunt de principes van non-regressie (i.e. niet terugsturen van immigranten, red.) en non-discriminatie. Met de implementatie van het Global Compact hebben we de garantie van de effectieve inachtneming van de bescherming en de vervulling van de mensenrechten van alle migranten, ongeacht hun status, in alle fasen van de migratiecyclus.”

‘Ongeacht hun status’

De zinsnede “ongeacht hun status” wil niets anders zeggen dan dat ook economische vluchtelingen de voordelen van politiek vervolgden, die aanspraak kunnen maken op asiel, deelachtig worden. Wie geen documenten heeft, krijgt nieuwe. De staten worden van het recht beroofd om hun grenzen af te sluiten. daarmee is een wezenlijke stap gezet in de opheffing van de soevereiniteit van staten.

De auteurs van de tekst noemen mondiale migratie een “bron van welvaart, innovatie en duurzame ontwikkeling”. In werkelijkheid kan deze regeling ertoe leiden dat vanuit de armere landen op de wereld net zo lang economische vluchtelingen naar de rijkere trekken, tot het verschil in welvaart vereffend is. Dat wil concreet zeggen: tot in Europa vergelijkbare toestanden heersen als nu in veel Afrikaanse landen, waarmee de prikkel tot migratie wegvalt.

In eerste instantie zal het gevolg van het pact echter vooral zijn dat immigranten van welke soort ook als bijzonder beschermwaardige categorie personen gezien worden. Deze opvatting lijkt in twee klassieke immigratielanden op fundamentele weerstand te stuiten, namelijk in de VS en Australië. Deze landen hebben reeds kenbaar gemaakt niet toe te zullen treden tot het pact. Ook Hongarije heeft aangekondigd niet te zullen tekenen, waarop Oostenrijk, Polen en Kroatië volgden.

Juridisch niet bindend?

Dat de tegenspraak alleen uit westerse industrielanden komt, versterkt de vrees dat deze landen door het pact het doelwit van onbeperkte uitbuiting zullen worden. Om echter te voorkomen dat nog meer landen opduiken die het pact niet willen ondertekenen, verklaar de auteurs dat het pact juridisch niet bindend zou zijn. Dat is echter zeer twijfelachtig, niet alleen vanwege de herhaaldelijke formulering “wij verplichten ons…”. Maar vooral ook vanwege de verbinding die gelegd wordt met de mensenrechten, wat impliceert dat tegen het pact ingaan ook tegen de mensenrechten ingaan zou zijn.

Hoe dan ook zal geen land dat het pact ondertekend heeft willen riskeren door de andere ondertekenaars als schender van het pact neergezet te kunnen worden. Het is ook precies deze vrees die veel westerse regeringen ertoe brengt überhaupt met het pact in te stemmen. Dat de vele landen die onder de welvaartsdoorsnee van de de wereld leven voor het pact zijn, ligt voor de hand. Voor hen, respectievelijk veel van hun burgers, is het pact voordelig, althans op de korte termijn.

Door een overmatig beroep erop boet namelijk ieder sociaal systeem aan mogelijkheden in, zoals het voorbeeld van Zweden laat zien, waar men lang geloofd heeft dat ideologie sterker is dan de werkelijkheid. Inmiddels heeft de migratie van de afgelopen jaren de Zweden echter van deze dwaasheid genezen en ook nog van een tweede, namelijk dat men problemen als massa-immigratie met louter geld de baas kan worden. Op de lange termijn is de belasting door culturele verschillen c.q. geschillen aanzienlijk groter dan economische moeiten. Dit laat niet in de laatste plaats de ontwikkeling van de criminaliteit en gewelddelicten zien.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.