Nederlandse en buitenlandse media berichtten in de afgelopen week veelvuldig over vermeende onderdrukking van Oeigoeren in de provincie Sinkiang in het westen van China. Zo zouden islamitische Oeigoeren hun korans en gebedsmatjes in hebben moeten leveren. Klopt die berichtgeving wel?

De Chinese overheid weerspreekt de berichten, die vooral in de islamitische wereld opschudding veroorzaakten. Hoewel de regering extra veiligheidsmaatregelen heeft getroffen in Xinjiang vanwege de activiteiten van de Oost-Turkestan Islamitische Beweging, een separatistische organisatie die verantwoordelijk is voor diverse terroristische aanslagen, is er volgens de Chinese regering geen sprake van dat Oeigoeren hun korans of gebedsmatjes in zouden moeten leveren.

In dit verband is het van belang om te achterhalen waar de berichten in de internationale media hierover vandaag komen. Dan blijkt dat de bron van het nieuws, dat via de grote internationale persbureau’s zijn weg naar media over de wereld heeft gevonden, is gelegen in het door de Amerikaanse overheid gefinancierde Radio Free Asia. Radio Free Asia baseert zich op zijn beurt uitsluitend op het World Uyghur Congress.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Het separatistische Wordl Uyghur Congress heeft er vanzelfsprekend belang bij om de situatie in China zo slecht mogelijk af te schilderen, om zo de ‘internationale gemeenschap’ en de Turkse en islamitische wereld op zijn hand te krijgen vanwege de zogenaamde onderdrukking van de Oeigoeren. Dat Radio Free Asia beweringen van het World Uyghur Congress klakkeloos overneemt, geeft te denken. In China ziet men deze door de Amerikanen gefinancierde zender dan ook als een anti-Chinees project.

Welk belang de Verenigde Staten er bij hebben om Xinjiang te destabiliseren, wordt duidelijk als we kijken naar de geopolitieke situatie van China. De provincie Sinkiang in het noordwesten van China, waar de Oeigoerse minderheid geconcentreerd is, is niet alleen rijk aan delfstoffen, maar vormt ook de schakel tussen de rest van China en Centraal- en Zuid-Aziatische staten als Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, Afghanistan en Pakistan. Recent heeft China veel geïnvesteerd in economische samenwerking met die landen en de aanleg van infrastructurele verbindingen in het kader van de Nieuwe Zijderoute.

Gezien de mondiale economische concurrentiestrijd tussen de VS en China, is het voor de Amerikanen interessant om grensgebieden van China of in de nabijheid van China gelegen staten te destabiliseren, waardoor de verdere economische ontwikkeling van die gebieden alsmede de exploitatie van transportroutes daar doorheen gefnuikt kan worden. We hebben eerder reeds kunnen zien hoe deze factor een rol speelde in de mislukte Tulpenrevolutie in Kirgizië, de voortdurende en opnieuw geïntensiveerde Amerikaanse militaire aanwezigheid in Afghanistan en mogelijk ook in de beroering in de Birmese deelstaat Rakhine.

Daarbij komt dat onrust in Xinjiang gemakkelijk over zou kunnen slaan naar landen als Kirgizië, Tadzjikistan en Oezbekistan, waar radicale islamistische groeperingen als Al Qaida en IS Khorasan de kop op zouden kunnen steken. Daarmee zou effectief ook Rusland, dat vanwege de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (CVVO) aan Kirgizië en Tadzjikistan verplicht zou zijn militair bij te springen, met een groot probleem opgezadeld worden. Gezien de militaire activiteiten in Syrië kan Rusland de instabiliteit in Centraal-Azië er uiteraard slecht bij hebben.

Share.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.

Comments are closed.