Los van de VS meer samenwerken met Europese buurlanden. Zo zou je de teneur samen kunnen vatten van de toespraak van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Sigmar Gabriel (SPD) op het ‘Berlin Foreign Policy Forum’.

Gabriel laat hiermee weliswaar blijken de stemming onder de Duitse bevolking goed aan te voelen, als hij nu echter doet alsof hiermee een radicale wijziging in het Duitse Buitenland- en Defensiebeleid aanstaande zou zijn, dan is dat niet meer dan een pose. Zeker uit zijn mond klinkt het allesbehalve geloofwaardig, Gabriel en zijn partij zijn immers onder andere de afgelopen verkiezingscampagne ingegaan met de belofte dat ze zich niet wilden houden aan de overeenkomst van de NAVO-staten om twee procent van hun Bruto Binnenlandse Product aan Defensie te besteden. Wie echter voor meer zelfstandigheid op dit gebied pleit moet juist tot een duidelijke verhoging van de uitgaven bereid zijn.

Sowieso zijn dergelijke scenario’s waarin Europa zich losmaakt van de Verenigde Staten onrealistisch, uit de mond van welke Duitse politicus ze ook mogen komen. Hoe wenselijk het tegendeel ook mag zijn, de realiteit is dat Duitsland en andere Europese landen qua Defensie er zozeer aan gewend zijn geraakt op de Amerikanen te leunen, dat ze maar slecht op eigen benen kunnen staan.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


In plaats van de vrede in Europa te gebruiken voor een beperkte en bezonnen afbouw van het militaire apparaat, hebben Europese landen hun krijgsmachten in de afgelopen 25 jaar afgemat en uitgemergeld met missies in verre landen. En wel zo dat het decennialange investeringen zou vereisen om er weer wat van te maken. Zonder de rugdekking van de VS zijn de EU-lidstaten op Defensiegebied een lachertje. En Gabriel, wiens partij in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de erbarmelijke toestand waarin de Bundeswehr verkeert, weet dat donders goed.

Tegelijk stelde Gabriel in zijn toespraak, dat de belangen van Amerika en Europa niet altijd samenvallen, bijvoorbeeld waar het gaat om de economische sancties tegen Rusland, die met name in het nadeel van Europa uitpakken, of dat de Amerikaanse regering overweegt het nucleaire akkoord met Iran op te zeggen. Ofschoon Gabriel daarin gelijk heeft, heeft hij niet de eerlijkheid om ook de consequenties te nemen van de zelfstandige rol van Europa die hij zegt te wensen.

Wie ernstig na wil denken over een zelfstandige opstelling van Europa in het buitenlands- en defensiebeleid moet ook pertinente vragen op tafel durven leggen die niet goed liggen bij het foreign policy establishment, zoals de vraag naar nut en noodzaak van de NAVO en de vraag of de talrijke buitenlandse missies wel in het belang zijn van Europa – ook qua repercussies in de vorm van vluchtelingenstromen die vooral naar Europa komen – en of het belang van die missies wel opweegt tegen de kosten, zowel operationeel als qua tol die het eist van materieel en personeel.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.