De G20-top in Osaka kon de indruk wekken dat de betrekkingen tussen het Westen en Rusland weer zouden kunnen normaliseren. Zolang Europa zich op Amerika oriënteert is dat echter niet te verwachten.

Donald Trump en Vladimir Poetin gingen tijdens de top in ieder geval op een normale manier met elkaar om, al was Poetin begrijpelijk op zijn hoede.

Een ander signaal van beginnende ontspanning is het besluit van de Raad van Europa om Rusland zijn stemrecht terug te geven. Dat werd vijf jaar geleden als sanctie op de aansluiting van de Krim bij de Russische Federatie afgenomen. Daarbij speelden overigens financiële motieven een belangrijke rol. De organisatie kan de Russische contributies van inmiddels 55 miljoen euro voor 2017 en 2018 slecht missen. Blijft staan dat de meerderheid van de 47 lidstaten, ondanks het verzet van Oekraïne en enkele bondgenoten, met name de Baltische staten, ten gunste van Rusland besloot. Een eerste stap in de goede richting.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


De Oekraïense opvatting van democratie

Oekraïne spreidde in reactie hierop nog eens zijn opvatting van democratie ten toon, door na het meerderheidsbesluit met enkele medestanders buiten de vergaderorde een verklaring op te lezen en vervolgens de zaal uit te benen. Kiev kondigde aansluitend aan zijn medewerking aan de Raad van Europa op te schorten. De uitnodiging aan waarnemers van deze organisatie voor de aanstaande parlementsverkiezingen in Oekraïne trok Kiev subiet weer in.

Sancties tegen Rusland volstrekt zinloos gebleken

Vijf jaar na het opleggen van de sancties tegen Rusland is overduidelijk gebleken hoe zinloos deze zijn. De sancties hebben politiek niet het beoogde effect en doen economisch ook veel schade aan de EU-lidstaten. Niet voor niets riepen ook al diverse Duitse deelstaatpremiers op tot het beëindigen van de sancties. Het is dan ook de hoogste tijd dat de Europese Unie en de lidstaten ernstig nadenken over hun Rusland-beleid.

Amerika isoleert Europa van geografisch meer nabije logische partners

Intussen is Rusland zich in de afgelopen jaren economisch toenemend op China en India gaan oriënteren. Het illustreert de beperkte blik van de meeste Europese politici, die niet buiten de Atlantische kaders durven denken. Daartoe dikwijls ook amper in staat zijn. Zo stellen ze zich passief op, terwijl de Verenigde Staten en hun Arabische cliëntstaten de spanning met Iran opvoeren. Ook in dit geval brengen de Amerikaanse sancties aanzienlijke economische schade voor Europese landen met zich mee. Om nog maar te zwijgen van de gevolgen van een eventuele oorlog.

Politici spreken over zelfstandige rol voor EU in de wereld, maar lopen aan leiband van Amerika

EU-politici zwetsen doorlopend over een zelfstandige rol voor de EU in de wereld, maar lopen ondertussen aan de leiband van Amerika. Een werkelijk zelfstandig Europa zou pragmatisch zaken doen met landen als Rusland, Turkije en Iran, zonder zich daarbij gelegen te laten liggen aan Amerikaanse belangen. In plaats daarvan hebben de EU-lidstaten zich lange tijd laten gijzelen door Oekraïne om met een anti-Russisch beleid hun eigen glazen in te gooien.

Nederlands Dagblad 18 augustus 2018

aanklikken om te vergroten

‘Kwaliteitsmedia’ vergroten problemen in Rusland uit, verdoezelen die in Oekraïne

Niet alleen de Europese politiek loopt aan de leiband van Amerika, ook in de westerse pers worden problemen in Rusland consequent uitvergroot, terwijl problemen in Oekraïne genegeerd of gebagatelliseerd worden. Waarom lezen we in de Nederlandse media bijvoorbeeld niets over de onderzoeksjournalist Vadim Komarov, die de corruptie in de gemeenteraad van Tsjerkassy blootlegde? Hij moest het met de dood bekopen. Onze ‘kwaliteitsmedia’ maken er geen woord aan vuil. En wanneer andersdenkende of Russischtalige burgers in Oekraïne gediscrimineerd worden hoor je ze ook niet. Diezelfde media meten daarentegen iedere mogelijke schending van mensen- of burgerrechten in Rusland breed uit. En ze maken Poetin persoonlijk verantwoordelijk voor alles wat zich maar voordoet.

Geopolitieke lotgenoten

Geheel uit het zicht verdwijnt zo het feit dat Rusland een geopolitieke lotgenoot van Europa is. En dat we veel baat zouden hebben bij economische en veiligheidssamenwerking. Alleen door de geografische nabijheid is dat al veel logischer, en minder milieubelastend bovendien. Opgejut door de russofobe hysterie van de ‘kwaliteitsmedia’ kiezen veel Europeanen keer op keer politieke leiders die nooit werk zullen maken van een werkelijk zelfstandig Europa. Een Europa dat niet naar het pijpen van Washington danst, maar werkelijk zijn eigen belangen nastreeft.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.