Terwijl duidelijk wordt, hoezeer de politieke kaasstolpen van Washington, Londen (Brexit), Berlijn, Parijs en Wenen politiek en media verhinderen oog en oor te hebben voor wat er onder het volk leeft, wordt ook steeds duidelijker dat de politiek, ook in Nederland, niets heeft geleerd. En ook niets wil leren.

Met de overwinning van Donald Trump nog kersvers, vallen binnenlandse beslommeringen wat buiten de aandacht. En helemaal als het gaat om de politieke toekomst van iemand als VVD-Kamerlid Ton Elias. Dit Kamerlid kreeg namelijk van Halbe Zijlstra te horen dat er voor hem geen plaats meer is op de VVD-lijst voor de komende Tweede Kamerverkiezingen.

Elias is vooral bekend als oud-parlementair journalist voor de NOS en meer recent als tegenkandidaat voor het Kamer-voorzitterschap waarin hij het onder meer opnam tegen PvdA-kandidate Khadija Arib. In parlementaire kringen staat Elias bekend als iemand die, hoewel loyaal aan zijn partij en aan de fractiediscipline, vaak een criticaster is van de officiële partijlijn. Iets wat jaren geleden al bleek tijdens de kandidaatstelling van Anouchka van Miltenburg als Kamervoorzitster – een stap die Elias openlijk bekritiseerde.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Na Fred Teeven moet nu dus ook Ton Elias het veld ruimen als de belichaming van de boze, mannelijke VVD-stemmer die in staat is tegenwicht te bieden aan de politiek van technocraten als Rutte, Kamp en Zijlstra. In hun plaats komen vrouwelijke lichtgewichten als Bente Becker en Sophie Hermans. De eerste persoonlijk medewerkster van Henk Kamp; de tweede persoonlijk medewerkster van premier Rutte.

Waar overal in het Westen nu ‘de boze, onberekenbare, blanke man’ voor opschudding zorgt en zelfs politieke aardverschuivingen, is de politiek juist bezig elk herkenningspunt voor deze kiezer weg te filteren. Dat daarmee de voelhorens voor wat er in een belangrijk deel van de maatschappij leeft, worden afgesneden, lijkt politici als Halbe Zijlstra (een “kille saneerder” volgens VVD-Kamerleden in de Telegraaf) niet te deren.

De VVD staat niet alleen in het uitbannen van potentiële lastpakken en critici uit haar politieke gelederen. Binnen de PvdA lukte het immers het partijbestuur een soortgelijk type in de persoon van Jacques Monasch ‘kallt zu stellen’. Door het tijdelijke lidmaatschap van de PvdA af te schaffen, probeerde men te verhinderen dat teleurgestelde weggelopen PvdA-kiezers hun mond zouden kunnen opendoen – iets waar Monasch zijn hoop op had gevestigd. Toen men ook nog van Monasch ging eisen dat hij bij een eventuele verkiezing zijn eigen program zou laten vallen (met daarin onder meer het standpunt om het Europees Parlement af te schaffen) om zo alleen de standpunten van het bestuur (en Asscher en Samsom) te verwoorden, werd het duidelijk dat Monasch niet mee zou kunnen doen aan een dergelijke circusvertoning. De belichaming van het serieus nemen van de uitslag van het Oekraïne-referendum zowel als de islamkritiek werd daarmee te kennen gegeven dat die opvattingen geen plaats mogen hebben in een partij als de PvdA.

De richting van de Nederlandse politiek wordt daarmee hoe langer hoe duidelijker. Nederlandse politiek wordt steeds meer een zaak van jaknikkers en van eenheidsworst. Dat bij een partij als de SP iemand als Harry van Bommel vertrekt, past dan ook precies in deze ontwikkeling. Ook iemand als Pieter Omzigt, notoire dwarsligger binnen het CDA op tal van dossiers, lijkt opeens zijn kritiek op het onderzoek naar MH17 te hebben ingeslikt sinds hij een vierde plaats op de CDA-lijst aangeboden kreeg. En dat terwijl hij bij de laatste verkiezingen bewust op een onverkiesbare plaats was gezet (en dat pas na aandringen van de basis van de partij…).

Waar media, opinie-onderzoekers en partij-apparaten in toenemende mate blind lijken te zijn voor wat er leeft onder het volk, en daarmee blind lijken te zijn voor de politieke realiteit, koerst de Nederlandse politiek op een verdere eliminatie van andersdenkenden. Vaak in de persoon van ‘blanke, boze mannen’ als Elias.

De belichaming van deze verblinding (en verdwazing?) werd vanmorgen het beste getoond door de opmerkingen van Han ten Broeke, voor BNR: “Wat gevaarlijk is, is hoe onberekenbaar hij is.” Ja, voor wie zelfs een persoon als Ton Elias al lastig is, is een figuur als Trump het helemaal. Want in de politieke werkelijkheid van Den Haag moet immers alles te berekenen zijn. Ook karakters. Ook kritiek en oppositie. Berekenbaar en te controleren. Ook kiezers. Ook u en ik. Alleen lastig dat de werkelijkheid zich niet zo laat sturen. Alle berekeningen ten spijt.

Deze ontwikkelingen laten zien hoezeer de huidige politieke partijen falen, gefaald hebben en zullen blijven falen. Ze zijn onverbeterbaar. Juist daarom is het te hopen dat politieke nieuwkomers – zoals bijvoorbeeld het Forum voor Democratie – in dit politieke gat zullen stappen en wel in staat zullen zijn oog en oor te hebben voor de burgers waar het om gaat.

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Erik van Goor

In een vorig leven conservatief. Thans werkend huisfilosoof met reactionaire trekjes.