Afgelopen zaterdag beschoten de Israëlische strijdkrachten drie artilleriestellingen van het Syrische leger. Twee Syrische soldaten werden verwond. Van Syrische zijde werd het voorval in hoofdzaak bevestigd, zij het met belangrijke detailverschillen. Syrië beschuldigt Israël ervan bij de aanval met Syrische extremisten samengewerkt te hebben. Deze zouden door Israël bezet gebied beschoten hebben. Daarbij zou geen schade aangericht zijn, maar Israël verkreeg hiermee wel een voorwendsel voor de aanval op de stellingen van het Syrische leger.

Hoe het ook zij, deze aanval is de meest recente in een lange reeks vergelijkbare voorvallen, waarbij de Israëli’s al maanden militair in het Syrische luchtruim en territorium opereren. Slechts vijf dagen daarvoor had de Israëlische luchtmacht nog een Syrische luchtafweerbatterij beschoten. Begin september beschoot de Israëlische luchtmacht een fabriek in Syrië, waar “naar inschatting” van de Verenigde Staten wapentuig vervaardigd werd. Eind juni was er een vergelijkbaar voorval als het recente op de Golanhoogten. Aan de Israëlische zijde zouden tien projectielen ingeslagen zijn zonder iets wezenlijks te raken. Daarop voerde een Israëlisch gevechtsvliegtuig een aanval uit waarbij twee Syrische militairen gedood werden.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Desalniettemin beweerde de Israëlische minister van Defensie Avigdor Lieberman, dat Israël zich niet in de binnenlandse aangelegenheden van Syrië zal mengen. Twee dagen na de recente aanval stelde de Iraanse stafchef generaal-majoor Mohammad Bagheri op een persconferentie in Damascus, dat zijn land geen “schendingen van het Syrische territorium door Israëlische strijdkrachten” zal dulden. Bagheri zei het onacceptabel te vinden dat Israël wanneer het maar wil het land binnendringt en het Syrische luchtruim schendt. De generaal komt natuurlijk wat laat met zijn manhaftige bezwering, maar hij is een van de weinigen die überhaupt op deze herhaalde schending van het internationaal recht door Israël wijst.

De talrijke aanvallen van Israël op het reguliere Syrische leger onderstrepen nog maar eens, dat het conflict in Syrië geen eenvoudige burgeroorlog is. In Syrië treffen we veeleer de bekende actoren die we ook van andere zogeheten regime changes, kleurenrevoluties en staatsgrepen kennen: de miljardair George Soros en de vele door hem gefinancierde ‘non-gouvernementele organisaties’, de CIA en Blackwater-huurlingen, waarbij diverse actoren ook nog van diverse lokale en ingevlogen jihadisten gebruik maken.

De rol van Israël is die van een overwegend stille, maar steeds gereed staande, toekijker, die des te meer baat bij het gebeuren denkt te hebben, naarmate er meer vernieling in de regio wordt aangericht. De befaamde Israëlische krijgshistoricus Martin van Creveld  stelde daarentegen in 2013 al, dat het beter zou zijn voor Israël als Assad aanblijft. Waar Van Creveld het belang van Israël gediend ziet met stabiliteit in de regio, lijkt de Israëlische regering in te zetten op het zwak houden of verzwakken van buren. In veel gevallen knappen anderen het vuile werk op. Het ingrijpen van Israël zelf kan zich zo beperken tot voorbeelden als hierboven genoemd. Een ding is echter zonneklaar: In de zes jaar die de oorlog tegen Syrië nu duurt, is nog nooit gebleken dat Israël ook maar één schot gelost heeft tegen Islamitische Staat of al-Nusra of een andere vergelijkbare groepering in Syrië.

Dat de regime change in Syrië militair zal mislukken is te voorzien. Maar de huidige fronten blijven voortbestaan. Zo hebben zowel de VS als de trouw volgende EU reeds bekend gemaakt dat ze niet aan de wederopbouw van het land deel zullen nemen zolang Assad aanblijft. Dat is overigens ook niet nodig. Want daarvoor staan Rusland en China gereed. Peking kan Syrië op termijn zelfs opnemen in de Nieuwe Zijderoute als draaischijf aan de Middellandse Zee. Het Westen grijpt er zo bezien niet alleen militair maar ook economisch naast in Syrië.

Share.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.

Comments are closed.