Op 3 oktober zijn in Alaska grootschalige militaire manoeuvres begonnen, de in totaal zo’n drie weken moeten duren. Het gaat daarbij om militaire samenwerking tussen de Verenigde Staten en Zuid-Korea. Anders dan gebruikelijk worden de partijen in de militaire oefening niet als ‘roden’ en ‘blauwen’ aangeduid, maar is uitdrukkelijk sprak van simulatie van een aanval op Noord-Korea. Een duidelijk signaal dat een oorlog tussen de VS en hun bondgenoten aan de westkust van de Stille Oceaan met Noord-Korea een reële optie is.

Hoe ernstig de situatie inmiddels geworden is, blijkt niet alleen uit het feit dat Noord-Korea bij name genoemd wordt, maar dat ook nog een concreet doel voor de vooralsnog fictieve aanval genoemd wordt, namelijk de Noord-Koreaanse kerncentrale van Yongbyon. Deze fabriek ligt op circa 90 kilometer van de hoofdstad Pyongyang en is de leverancier van het plutonium voor het Noord-Koreaanse kernwapenprogramma. Het oefenscenario gaat uit van een voorafgaande raketaanval door Noord-Korea en ziet de daaropvolgende aanval door de VS en Zuid-Korea als reactie.

De politieke spanningen tussen de VS en Noord-Korea zijn evenwel reeds dermate groot, dat een toename van die spanning, bijvoorbeeld door een openlijk tegen Noord-Korea gerichte grootschalige manoeuvre, een gevaarlijke eigen dynamiek kan ontwikkelen, waarbij de ene provocatie tot de andere leidt.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Natuurlijk spelen de recente kernwapentests van Noord-Korea een rol. Pyongyang negeert de protesten uit de VS en beroept zich op haar recht op zelfverdediging. De Noord-Koreanen geloven vast in de statelijke soevereiniteit, die de Amerikanen andere staten ontzegt wanneer ze anders handelen dan Washington zou willen.

De VS verkeren zelf buiten het directe risico van een Noord-Koreaanse aanval, maar hebben wel diverse Oost-Aziatische landen aan zich verplicht. De woordvoerder van het Amerikaanse Pacific-commando (USPACOM), Joseph Boivin, stelde na de meest recente tests van de Noord-Koreanen: “De verbondenheid met onze geallieerden, inclusief Zuid-Korea en Japan, is in het licht van de dreigingssituatie zeker. Wij zijn bereid, onszelf en onze bondgenoten tegen een aanval te verdedigen.”

De Zuid-Koreaanse minister van Defensie Han Min-Koo laat een vergelijkbaar geluid horen: “Zuid-Korea heeft een richtlijn en een plan, om de mogelijkheden van precisieraketten voor aanvallen tegen vijandige doelen alsmede voor de vernietiging van de tegenstander te gebruiken.” Met andere woorden: Bij twijfel wordt teruggeschoten en wel precies tussen de ogen.

Bovendien bestaat er een plan voor een massale aanval op Pyongyang, die de stad moet vernietigen. Iedere wijk van de Noord-Koreaanse hoofdstad wordt daarin met raketten en fragmentatiebommen vernietigd. “De Noord-Koreaanse hoofdstad zal in de as gelegd en van de kaart geveegd worden”, aldus een commentaar uit Zuid-Koreaanse militaire kringen.

Pyongyang laat echter niet merken onder de indruk te zijn: In het geval van een escalatie op het Koreaanse schiereiland zal men kernwapens tegen de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul en tegen het Amerikaanse militaire steunpunt op Guam in de Stille Oceaan inzetten. Dat verklaarde een woordvoerder van de generale staf. De benadrukking van de Noord-Koreanen dat de trefzekerheid van de Noord-Koreaanse raketten verbeterd is, lijkt geloofwaardig.

Daarmee is een zeker hoogtepunt in de bedreigingen over en weer bereikt. Een Noord-Koreaanse kernaanval op een Amerikaanse militaire basis, dat betekent hoe dan ook een oorlog tussen de VS en Noord-Korea, maar een dergelijke oorlog zou heel Oost-Azië in lichterlaaie kunnen zetten. Want op enig moment zou ook China zich niet meer buiten het gebeuren kunnen houden.

Twee dagen daarvoor was een strategische bommenwerper van de Amerikanen reeds over de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea gevlogen, in schending van de status van het gebied. De bommenwerper werd door Amerikaanse en Zuid-Koreaanse gevechtsvliegtuigen begeleid. Naar verluidt was dat een reactie op Noord-Koreaanse raketlanceringen op 5 september. De Amerikaanse generaal Vincent Brooks, bevelhebber van de in Zuid-Korea gestationeerde Amerikaanse soldaten zei daarover: “De demonstratie van vandaag laat slechts één voorbeeld zien uit een hele reeks militaire mogelijkheden.” Dat Pyongyang overigens ook uitdrukkelijk Guam als eventueel doelwit noemt, is een reactie op de voortdurende spionagevluchten van de VS vanuit Guam. En het USPACOM verkondigde onlangs dat twee Amerikaanse bommenwerpers het Noord-Koreaanse luchtruim dichter dan ooit genaderd waren, over psychologische oorlogvoering gesproken. Het bericht vermelde verder dan een van de twee bommenwerpers daarna in Seoul landde: “Voor het eerst in 20 jaar landde een B-1B-bommenwerper op het Koreaanse schiereiland.” Noord-Korea antwoordde daarop met de dreiging “Guam van de aardbodem uit te wissen”, wanneer de VS dergelijke vluchten uit blijven voeren.

Ook de Noord-Koreaanse minister van Buitenlandse Zaken Ri Su Yong ziet die mogelijkheden: “Als antwoord op de doldrieste hysterie van de Verenigde Staten hebben we de mogelijkheden van een militaire reactie van ons leger zover verbeterd, dat we tot een preventieve aanval in staat zijn. We maken ons vastberadenheid en bereidheid bekend, om een dergelijke kernaanval uit te voeren. In één woord: Het Koreaanse schiereiland staat voor het volgende dilemma: Vrede of kernoorlog.”

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.