Militaire actie tegen Noord-Korea is een optie, zo stelde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson onlangs, in de ban van Noord-Koreaanse raket- en kernwapenproeven. Het Koreaanse Volksleger is groot, maar het materieel verouderd en slecht onderhouden. Toch krabben de Amerikanen zich beter nog eens achter de oren over een militaire operatie tegen Noord-Korea. Met alle aandacht voor kernwapens zou men nog vergeten dat Pyongyang mogelijk over het op twee na grootste arsenaal chemische wapens ter wereld beschikt.

Op het eerste gezicht zijn de cijfers indrukwekkend: In lijn met de Songun-doctrine (Dat wil zeggen: de krijgsmacht voorop!), geeft Pyongyang meer dan 25 procent van zijn Bruto Binnenlands Product aan de strijdkrachten uit. Circa 1,2 miljoen soldaten telt het Volksleger. Daarbij komen nog een kleine zes miljoen reservisten. Dat maakt Noord-Korea met zijn circa 24 miljoen inwoners tot het meest gemilitariseerde land ter wereld.

De vijf krijgsmachtdelen van het Volksleger, leger, luchtmacht, marine, rakettroepen en speciale eenheden, beschikken over een enorm wapenarsenaal. Het omvat volgens informatie van het Amerikaanse ministerie van Defensie momenteel zo’n 4.200 tanks, 2.200 pantservoertuigen voor troepentransport, 8.600 stuks artilleriegeschut, 800 gevechtsvliegtuigen, 300 helikopters, 70 onderzeeboten, 260 landingsvaartuigen, drie fregatten, vier korvetten, 277 torpedoboten en 1.000 raketten met bereiken variërend van 50 tot minstens 4.000 kilometer.

Overigens blijft het Koreaanse Volksleger daarmee toch niet meer dan een papieren tijger, omdat het materieel in veel gevallen zwaar verouderd is, zoals de nog altijd gebruikte sovjet-tanks van het type T-34/85 uit de Tweede Wereldoorlog of het transportvliegtuig Antonov An-2, die in 1947 zijn luchtdoop kreeg. Bovendien laat het onderhoud van de techniek, die deels rijp voor het museum is, veel te wensen over vanwege gebrek aan grondstoffen en reserveonderdelen. Dit bleek bijvoorbeeld duidelijk toen Kim Jong-un in juni 2014 voor de camera’s poseerde op een verroeste, tussen 1959 en 1961 gebouwde onderzeeër van het Project 633 (Romeo-klasse) van de Sovjet-Unie.

Zelfs de met enorme uitgaven ontwikkelde kernwapens en raketten van Noord-Korea lopen ver achter de huidige technische standaarden aan. Het land beschikt volgens Chinese informatie weliswaar over 20 kernkoppen, maar niet alle proeven daarvan op 9 oktober 2006 schijnen zo succesvol te zijn verlopen als Pyongyang het voorstelt. Ook was de detonatie-energie over het algemeen tamelijk gering, deze lag namelijk slechts bij een fractie van wat gebruikelijk is.

Ook de draagraketten die de kernkoppen naar hun doel zouden moeten brengen bleken bij proeven ernstige gebreken te vertonen. De meeste proefvluchten van de typen Taepodong-2, Hwasong-10, KN-08 en Pukguksong-1 misten tot nu toe het beoogde doel. Derhalve zien gerenommeerde raketdeskundigen Robert Schmucker en Markus Schiller het hele Noord-Koreaanse ‘ruimtevaart’-programma als pure bluf.

Zo zijn er ook tijdens de laatste militaire parades ter ere van de verjaardag van ‘eeuwig president van de republiek’ Kim Il-sung slechts slecht gemaakte dummies van de drietraps ‘intercontinentale raketten’ KN-08 getoond. In ieder geval is Noord-Korea momenteel nog niet in staat zijn springkoppen zo te verkleinen dat een ballistische raket ze kan dragen. Daartoe zal het land pas op zijn vroegst over enkele jaren in staat zijn.

De speciale eenheden, een kleine 200.000 man groot, zijn wel een geduchte tegenstander. Deze krijgen een uitstekende training en beschikken over de meest bruikbare wapens, waaronder ook 86 Amerikaanse helikopters van het type Hughes MD-500, die Noord-Korea met behulp van het Duitse bedrijf Delta Avia Fluggeräte aan heeft weten te schaffen.

Biologische en Chemische Wapens

Terwijl de wereld zich blind staart op de voortdurende raket- en kernwapenproeven van Noord-Korea, waarvan er alleen in 2016 al 28 waren, is grotendeels uit de aandacht verdwenen welke dreiging er uitgaat van de biologische en chemische wapens van de Democratische Volksrepubliek Korea.

De ontwikkeling van die wapens begon al in 1954 en nu beschikt het land naar schatting van het Amerikaanse Ministerie van Defensie over 5.000 ton chemische strijdmiddelen zoals mosterdgas, fosgeen, lewisiet, sarin en VX.

Voor het vermoeden dat Noord-Korea daadwerkelijk over VX beschikt, spreekt het feit dat Kim Jongnam, de halfbroer van Kim Jong-un, onlangs op de internationale luchthaven van Kuala Lumpur in Maleisië met dit zenuwgas vermoord werd. Het is zelfs mogelijk dat Noord-Korea momenteel over het op twee na grootste arsenaal aan chemische wapens beschikt, na Rusland en de VS. Dit vermoedt althans het Nuclear Threat Initiative in Washington.

Zo bestaan er hoogstwaarschijnlijk eveneens voorraden van biologische strijdmiddelen, waaronder miltvuurtoxine, beter bekend als antrax. Zo vond Melissa Hanham van het James Martin Center for Nonproliferation Studies in Monterey (Californië) onlangs op foto’s van het bezoek van Kim Jong-un aan het Biotechnisch Instituut in Pyongyang aanwijzingen voor de productie van B-wapens. Hoogstwaarschijnlijk werden die ook al op de eigen bevolking getest, dit komt althans naar voren uit getuigenissen van verscheidene Noord-Koreaanse overlopers.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Daarbij komt dat Pyongyang zowel het Protocol van Genève uit 1925, dat het gebruik van verstikkende, giftige of vergelijkbare gassen en van bacteriologische middelen verbiedt, als ook het Verdrag Biologische Wapens uit 1971 ondertekend, zij het dat Noord-Korea (net als bijvoorbeeld de VS) bij die eerste voorbehouden heeft aangetekend en die laatste niet heeft geratificeerd. Noord-Korea is echter één van slechts drie landen dat het Verdrag Chemische Wapens uit 1997, waartoe inmiddels Irak en Syrië wel toegetreden zijn, niet heeft ondertekend.

Conclusie

Dat Noord-Korea over aanzienlijke hoeveelheden biologische en vooral chemische wapens beschikt, moet de Amerikanen te denken geven. Zelfs als Pyongyang zich door een (beperkte) Amerikaanse militaire actie niet zou laten provoceren tot het gebruik van haar kernwapens, bestaat er een reële kans dat ze wel haar biologische en/of chemische wapens inzet, met alle gevolgen van dien. En zelfs als Noord-Korea helemaal geen abc-wapens in zou zetten, zijn haar speciale eenheden iets om beducht voor te zijn. Dat roept de vraag op of een beperkte militaire actie wel effectief zou zijn. Tegelijk echter zou een grootschalige militaire interventie, mede vanwege de belabberde staat van veel van het conventionele wapentuig van het Volksleger, vrijwel zeker ertoe leiden dat Noord-Korea ook non-conventionele wapens in zou zetten.

Zo bezien is ieder militair ingrijpen van de Verenigde Staten in Noord-Korea eigenlijk moeilijk te verantwoorden. Het is ook zeer de vraag of militaire actie wel gerechtvaardigd is, aangezien het kernwapenprogramma van Noord-Korea weliswaar een reële dreiging maar geen doorslaand succes is qua precisie en doelmatigheid. Wie zich verdiept in de staat van de Noord-Koreaanse strijdkrachten en de geopolitieke c.q. militair-strategische situatie van het land, komt al snel tot de conclusie dat de in Pyongyang gevoelde noodzaak voor de ontwikkeling van kernwapens waarschijnlijk vooral ingegeven is door het verlangen over een effectief middel te beschikken ter afschrikking van precies zulke militaire inmenging als waar Tillerson mee dreigt.

Share.

Over de auteur

Jonathan van Tongeren

Jonathan van Tongeren studeerde Internationale Betrekkingen en Slavistiek, was van 2006-2010 secretaris-generaal van het European Christian Political Youth Network (ECPYN) en is eindredacteur van Novini. Verder is hij redacteur bij uitgeverij De Blauwe Tijger.

Comments are closed.