Door Erik van Goor en Tom Zwitser

Het bezoek van de Turkse premier Erdogan werd volgens sommige media ‘overschaduwd’ door de kwestie Yunus. De wanhopige moeder van deze jongen heeft als laatste redmiddel de premier van Turkije gevraagd voor haar zaak op te komen. Dit heeft hij volgens de berichtgeving dan ook gedaan. Weliswaar met nul op het rekest, maar toch. Maar wat eerst door onze media leek te kunnen worden weggeschreven als Turkse bemoeizucht, kreeg door recente onthullingen een ander karakter. De Nederlandse rechtstaat stinkt en als een Erdogan ons daarin de waarheid moet vertellen, is het tijd dat ons land zich eens flink achter de oren gaat krabben. Want wat is er aan de hand?

De zaak van het Turkse jongetje Yunus en zijn ouders die de laatste week in de media is gekomen omdat de Turkse premier Erdogan deze zaak in Nederland geagendeerd had voor zijn eendaagse bezoek aan ons land donderdag 21 maart. Deze kwestie blijkt een verschrikkelijk horrorverhaal te zijn.[1] Een onderzoeksjournalist van Joop.nl bracht de afgelopen dagen aan het licht dat Jeugdzorg Yunus in 2004 onterecht uit huis geplaatst heeft. Bovendien is Jeugdzorg al in 2007 door de rechter gesommeerd om hem bij zijn rechtmatige ouders terug te brengen. Jeugdzorg traineerde de zaak echter zolang en met zoveel volhardende kwaadwillendheid [2] dat de rechter in 2012 de ouders adviseerde om maar van hun ouderlijk gezag af te zien. Dit gezin had toen al een lijdensweg van acht jaar achter de rug en de houding van de Nederlandse instellingen als Jeugdzorg en de rechtstaat heeft de ouders van Yunus tot paria van onze zogenaamde rechtstaat verklaard. De geschreven pers braakte er op los: Turken zouden niet van hun kinderen houden aangezien zij geen pleegouder wilden zijn. En zelfs de zwerfkinderen in Turkije werden er bijgesleept om dit ‘feit’ nog maar eens te onderstrepen. Op Radio 1 daarentegen werd vanmorgen gesproken over de pleeg-‘ouders’ als twee liefhebbende ouders. Dit ondanks het feit dat mag worden aangenomen dat deze zogenaamde ‘liefhebbende’ pleegouders willens en wetens Yunus wederrechtelijk bij zijn echte ouders hebben weggehouden en zo met Jeugdzorg meewerkten de uitspraken van de rechter te traineren. Het leed dat de echte – ‘biologische’ – ouders moedwillig is aangedaan is zo ongekend groot en de rol die de pers en de politiek de afgelopen week speelde is zo schandalig, dat wij de diepere oorzaken van dit verschijnsel willen duiden.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!


Ouderschap
Het meest fundamentele mensenrecht is het recht van ouders op hun eigen kinderen en deze kinderen op te voeden volgens hun eigen culturele en religieuze maatstaven. Al langere tijd is er echter een ontwikkeling gaande om dit mensenrecht uit te hollen en af te schaffen. Ouderschap wordt niet meer impliciet ‘biologisch’ aanvaard, maar dit ‘biologische’ is een bijzaak geworden. Zo ook in de zaak Yunus waarin het ‘biologische’ ouderschap wordt uitgespeeld tegen de zgn. ‘liefde’ van de pleegouders waarbij – uiteraard – het ‘biologische’ ouderschap er niet meer toe doet. De steeds verdergaande kunstmatigheid van het ouderschap wordt recent versterkt met de instelling van de mogelijkheid tot co-ouderschap waarbij de overheid in feite een derde ouder aanstelt en daarbij in feite één van de biologische ouders buiten spel zet. Een overheid die dit soort rollen voor zichzelf heeft gecreëerd, heeft het natuurlijke ouderschap de facto opgeheven.

Yunus (midden) met zijn ouders en oudere broers enkele maanden geleden

Yunus (midden) met zijn ouders en oudere broers enkele maanden geleden

De zaak Yunus heeft voor heel veel mensen nog niet duidelijk gemaakt dat het ouderschap van iedereen op de tocht staat. Want als de overheid doorgaat op de ingeslagen weg worden in feite alle ouders tot pleegouders verklaard. De overheid – en de haar onderhorige instanties – bepaalt te allen tijde wiens geluk boven andermans geluk staat. Illustratief is hierbij de lopende discussie over jongensbesnijdenis, zoals onlangs weer door een groep artsen naar buiten gebracht. [3] Deze discussie laat zien dat als het om jongensbesnijdenis gaat politiek en artsen steeds vaker aan komen zetten met het ‘belang’ – het geluk – van ‘het’ kind dat een verbod op jongensbesnijdenis zou rechtvaardigen. De logica betreffende het vervolgtraject is duidelijk: wanneer een kind kans loopt op besnijdenis, zal zo’n kind bij de ouders moeten worden weggehaald. Ingeval van Joden zou dit al meteen na de geboorte moeten plaatsvinden.

Het zogenaamde ‘belang van het kind’ vervangt zo steeds meer het mensenrecht van ouders op het opvoeden en vormen van hun eigen kinderen. De objectiviteit van het ‘biologische’ ouderschap wordt zo steeds meer vervangen door een door de staat geformuleerd ‘belang’ dat grote groepen ouders kan uitsluiten van het recht op kinderen en opvoeding. Het ‘belang van het kind’ kan worden geschaad door verwaarlozing, misbruik en mishandeling. Deze begrippen worden steeds meer opgerekt. Ook in de zaak Yunus liet Jeugdzorg zien dat het ongefundeerde begrip ‘pedagogische onmacht’ voor haar voldoende was ouders uit te sluiten van hun oudermacht. Als het aan instellingen als deze ligt, zijn in principe straks alle ouders die in het opzicht van intellect, werk, sociale organisatie en huisvesting minder bedeeld zijn, vogelvrij wanneer een beter gesitueerde hun kind opeist – of voorhanden is als pleegouder. Waar dit soort gedachtegangen toe kunnen leiden, laat ons het geval ‘Yunus’ zien. Waar de rechter nota bene verklaarde dat er geen enkel bewijs was van mishandeling of van verwaarlozing, bleef Jeugdzorg haar eigen maatstaven volgen. En de rechter ging hier uiteindelijk jaren later in mee waarbij de facto onze veelgeprezen rechtstaat overstag ging.

Dit is onbegrijpelijk. Want dat kinderen bij hun ouders horen is een fundamenteel mensenrecht en is daarmee een fundament van onze rechtstaat. Het alternatief is de opvatting dat kinderen een collectief bezit zijn. Dit is een opvatting die nauw gelieerd is aan het communisme en staat dus haaks op ons rechtssysteem. Toch zijn deze fundamenten in het geval van Yunus met voeten getreden en de politiek heeft hier – onder meer bij monde van vice-premier Asscher – nog eens een dikke streep onder gezet door te verklaren dat Jeugdzorg zorgvuldig gehandeld zou hebben. Jeugdzorg was dus de norm, niet de rechterlijke macht of de Universele Mensenrechten.

Rechtstaat
In het geval van Yunus worden de rechtstaat en de mensenrechten zodanig met voeten getreden dat het lijkt alsof ze nooit bestaan hebben. Het interesseert de mensen, de media, de rechters, de hulpverleners en de politici gewoonweg niet wat er aan de hand is. Deze totale onverschilligheid wordt door de onverschilligen overschreeuwd met een enkel feit dat men er steeds maar weer bijsleept: de homorechten. Uiteindelijk wordt zo na een proces van acht jaar zelfs de leugen in de wereld geholpen dat de ouders van Yunus hem niet bij lesbo’s wilden laten opgroeien. En uiteindelijk wint Jeugdzorg een proces waarin ze door de rechter al jaren eerder gesommeerd  zijn om Yunus bij zijn ouders terug te brengen. Feitelijk zijn de pleegouders, de twee lesbo’s, door de publieke opinie tot partij verheven. Maar pleegouders mogen nooit partij zijn, ze vangen slechts tijdelijk een kind op en dat is het. Bovendien zijn ze juridisch ook geen partij in deze zaak geweest. Maar de politiek en de pers heeft de afgelopen week anders besloten nadat Jeugdzorg dit al jaren geleden voor ons had besloten en ook de rechter uiteindelijk besloot – tegen alle recht in – hier dan maar in mee te gaan.

Toch hadden de natuurlijke ouders tot 2010 nog steeds hun ouderlijke macht. Maar hen werd na zes jaar procederen door verschillende instanties te verstaan gegeven om daar maar afstand van te doen, ook al stonden de ouders in hun recht en stond Yunus klaarblijkelijk tot 2010 dus nog gewoon juridisch onder het gezag van de natuurlijke ouders. Op basis hiervan sommeerde de rechter immers Jeugdzorg in 2007 om Yunus gefaseerd terug te plaatsen bij zijn echte ouders [4]. En wel zonder vertraging van een door Jeugdzorg voorgesteld nieuw onderzoek. De rechter oordeelde in 2007: “Het verzoek van Jeugdzorg om het onderzoek nu alsnog, onder handhaving van de uithuisplaatsing, te laten plaatsvinden, acht het hof een gepasseerd station. Dit zal tot een vertraging van een terugplaatsingstraject gaan leiden, die de uithuisplaatsing onomkeerbaar zou kunnen maken, hetgeen het hof niet in het belang van de kinderen acht.”

Hier blijkt dus dat ook de rechter in gebreke is geweest. Immers, de rechter besefte dat bij een verdere (!) trainering door Jeugdzorg – volgens de rechter – uithuisplaatsing “onomkeerbaar” zou kunnen worden. Het vertrouwen van de rechter in een Jeugdzorg dat vanaf dat moment wel zou meewerken, was dus nergens op gebaseerd. Integendeel. In de uitspraak uit 2007 deed de rechter nog een opmerkelijke uitspraak, en wel deze: “De bezoekcontacten van de ouders met de kinderen werden tot een minimum beperkt, waren kort van duur en vonden onder voor de ouders belastende voorwaarden plaats.” Met andere woorden: Jeugdzorg, en wellicht ook de pleegouders, waren bewust bezig met een proces van vervreemding tussen Yunus en zijn echte ouders.

Hier komt de vraag naar boven in hoeverre de pleegouders van Yunus op zijn minst nalatig zijn geweest of zelfs betrokken in deze onwettige gang van zaken die er op uit was Yunus dermate te vervreemden van zijn ouders dat de band tussen hem en zijn ouders voor altijd verbroken en/of aangetast zou worden. Het is immers volstrekt onaannemelijk dat de pleegouders onkundig zouden zijn geweest van de rechtsgang omtrent Yunus en de uitspraken van de rechters in dezen. Het belang van het kind ging bij de pleegouders dus duidelijk niet voorop. Erger nog: aangezien verdere vervreemding tussen Yunus en zijn ouders – blijvend – schadelijk zou zijn voor het belang van Yunus, kan de pleegouders, net als Jeugdzorg, met recht verwaarlozing en mishandeling van Yunus ten laste worden gelegd. Iets wat uiteraard niet zo snel zal gebeuren, aangezien Jeugdzorg zichzelf dan in de beklaagdenbank zou zetten. En klaarblijkelijk is de aantoonbare en jarenlange verwaarlozing van Yunus door zijn pleegouders – in tegenstelling tot wat bij andere gevallen wel mogelijk is – geen reden om hem uit ‘huis’ te plaatsen bij zijn pleegouders. Dus niet alleen jarenlange weghouding bij zijn ouders doen Yunus blijvend bij zijn pleegouders wonen; ook jarenlange – bewust wederrechtelijke – verwaarlozing zijn voor onze rechters geen aanleiding om een kind te plaatsen waar het hoort: zijn ouders.

Kortom: de rechter sommeert Jeugdzorg in eerste instantie, maar Jeugdzorg houdt gewoon voet bij stuk en weigert Yunus jarenlang terug te geven aan zijn ouders en aan zijn cultuur en uiteindelijk geeft de rechter toe en vindt dat de ouders hun gezag maar moeten afstaan. Wat zijn dit voor instanties en wat zijn dit voor rechters?

Publieke opinie
Ondertussen is er een totale demonisering van deze eenvoudige Turkse ouders in de pers uitgebroken. Homoseksualiteit wordt er door journalisten bijgehaald en de Turken moesten zich niet bemoeien met onze ‘rechtstaat’. Let wel: de ouders zijn expliciet onschuldig verklaard, maar blijkbaar niet voor de publieke opinie die deze eenvoudige mensen vogelvrij heeft verklaard. Nu richt de pers zich ook op de pleegouders die zogenaamd wegens bedreigingen onder moeten duiken, maar wie vindt die bedreigingen nog opzienbarend of op zijn minst onbegrijpelijk wanneer ouders onrechtmatig van hun kinderen beroofd zijn? Nederlandse media en politici blijkbaar wel. En wie worden er nu echt bedreigd? De natuurlijke ouders, door een totaal bevooroordeelde pers die hen dingen in de mond legt en er motieven bijhaalt die in het proces niet speelden.

Wij kunnen ons ondertussen goed voorstellen dat veel Turken woedend zijn en dat aan premier Erdogan gevraagd is zich hiermee te bemoeien. En gezien de reactie van de verantwoordelijke organen in dit land is het hoogtijd dat de (Turkse) moslims zich politiek gaan organiseren in dit land. Want wat hier (op)speelt gaat namelijk veel verder dan wat anti-islamisme en PVV-sentiment. Zoveel PVV-ers zijn er immers niet in de Jeugdzorg en onder rechters. Met dit geval moeten we gewoon concluderen dat zich in de rechtstaat en haar instellingen een communistische agenda heeft vastgebeten die er om draait de mens uit alle mogelijke verbanden los te maken. Mensen als Joost Niemöller van het weblog De Dagelijkse Standaard halen zelfs ‘de oorlog’ er weer eens bij want wie tegen het homorechten is, is tegen mensenrechten en bevindt zich dus meteen in totalitair en extreem vaarwater. Niemöller haalt er zelfs de ‘Lebensborn’-projecten bij die de SS tijdens de Tweede Wereldoorlog onder haar hoede had. Zijn boodschap is duidelijk: de wensen van de Turken, en daarmee van de ouders van Yunus, zijn extreem gevaarlijk en dienen met alle middelen bestreden te worden. De wens van de ouders van Yunus is volgens Niemöller onderdeel van een verwerpelijke en totalitaire claim. Met andere woorden: de ouders van Yunus zijn gevaarlijk voor Yunus en zijn een gevaar voor ons allen.

De werkelijkheid is andersom: er blijkt bij monde van media en politiek een totalitaire agenda te ontstaan uit de explosieve combinatie van anti-islamisme en homorechten. Heel rechts en conservatief Nederland loopt hierin mee, zo niet voorop. Het moet elke niet-linkse Nederlander te denken geven dat het eerste echte journalistieke onderzoek naar deze zaak moest komen van het links-liberale Joop.nl. Maar ieder conservatief ingesteld persoon kon ook zonder kennis van de rechtsgang tussen 2004 en 2012 concluderen dat multiculturalisme niet bestaat en categorisch niet mag bestaan wanneer blijkt dat een kind geen grondrecht heeft op zijn eigen cultuur, geloof en familie.

Alle vermeende rechtse media als de Elsevier, De Telegraaf en De Dagelijkse Standaard trokken de afgelopen tijd fel van leer tegen de Turken die van ‘onze’ lesbo’s, ‘onze’ Jeugdzorg en ‘onze’ rechtstaat moesten afblijven. De ouders werden door deze media door de mangel gehaald en alles werd tegen ze gebruikt. Het recht heeft al jarenlang lang en breed zijn gang gehad, had gesproken en hen onschuldig verklaard, maar daar hebben grote media en journalisten blijkbaar lak aan. Wat dat ‘ons’ allemaal betekent wil men niet zien. Uit naam van een vreedzame samenleving creëert men een grote hoop diep-menselijke ellende. Een nachtmerrie waar geen ouder aan moet denken. Dit noemt men een doorgeslagen utopie, ofwel een volslagen en totalitaire distopie waarin men van het een op het andere moment kan bepalen dat een kind nu ineens geen recht meer heeft op zijn eigen cultuur, opa, oma, geloof, ouders, broers en zussen etc. Deze totale culturele omvattendheid waarin familie, traditie en geloof fundamenteel zijn moet ineens worden uitgeoefend door twee lesbo’s. Iedereen kan op twee vingers natellen dat die dat niet kunnen en dat Yunus dus moedwillig in een andere en deels volstrekt tegengestelde cultuur is geplaatst.

Fundamentele mensenrechten gelden echter altijd en voor iedereen. Zelfs voor misdadigers. Het recht van ouders op hun kind kan nooit afgenomen worden, het recht van een kind op zijn eigen cultuur, kan – niet alleen in een culturele, maar helemaal niet in een multiculturele samenleving – nooit van een kind afgenomen worden. Niet alleen heeft men de ouders groot onrecht aangedaan, maar Yunus dus evengoed. De vervreemding van Yunus van zijn eigen familie en cultuur is een grote misdaad en toont dubbel en dwars onze onverholen slavenhoudersmentaliteit: kinderen uit minderwaardige culturen mogen door de plantagehouders in beslag worden genomen. En de huidige plantagehouders zijn onder meer de lesbo-duo-surrogaatmoeders. Men vindt dat Yunus het nu goed heeft, dus moet hij afstand houden tot zijn eigen cultuur, en moeten zijn ouders maar afstand doen van hun – nog steeds – rechtmatig gezag.

Dit onrecht moet allemaal teruggedraaid worden, anders is iedereen met terugwerkende kracht per 2004 al vogelvrij verklaard. Zonder fundamentele rechten zijn wij immers vogelvrij verklaard en hebben wij als slaaf-burgers alleen nog maar te doen wat een politiekcorrecte meerderheid ons sommeert te doen.

Anti-islamisme en het rechtse discours
Nog een aanvullend punt: het conservatisme en rechtse discours in Nederland blijkt dermate aangetast te zijn door het anti-islamisme dat elke distinctie en elk gevoel van rechtvaardigheid wordt weggeschreeuwd met tal van misstanden die de zaak niet raken. Men mobiliseert als het ware de kritiek op de Turkse toetreding tot de EU en nog wat andere zaken om het ongelijk te verbloemen in zaken die geen onderdeel zijn van de politiek: het moederschap, het ouderschap en het kindschap. Deze vervuiling van het politieke klimaat is in hoge mate rechtse politici en ‘opinieleiders’ aan te rekenen, want bij uitstek zij, de rechtse politici en journalisten, zijn vatbaar gebleken voor de explosieve combinatie van anti-islamisme en homorechten. In naam van die twee moet alles en iedereen wijken en mag iedereen kapot gemaakt worden. Oud-CDA-minister Cees Veerman heeft gelijk gekregen over de PVV: anti-islamisme kan vreselijk uitpakken. Hij zag echter over het hoofd dat de VVD en de PvdA net zo erg zijn. PvdA’er en vice-premier Asscher trok immers ook fel van leer over de uitlatingen van de Turkse premier Erdogan in de zaak Yunus en alle politici noemden deze Turkse verontwaardiging direct een aanval op onze homorechten en onze rechtstaat.

Deze zaak Yunus toont cynischerwijze aan dat juist in een moderne cultuur als de onze de vreemdelingenhaat enorm diep zit, van links tot rechts, in ieder geval in de hoogste regionen. Buitenlanders voelen aan dat ze geminacht worden en wij maken daar weer grapjes over. En zonder dat we in al hun opvattingen mee hoeven te gaan, blijken ze hierin keihard gelijk te hebben. De enorme minachting voor niet-seculiere en niet-liberale gebruiken, geloven, culturen en mensen zit diep, zeer diep bij de liberale en seculiere medemens. Zo diep dat zelfs het gewone en algemeen-menselijke eraan moet geloven: moederliefde wordt tot misdaad als de liberale elite dat sommeert.

De Duitse auteur Bernd Ulrich ging in 2010 in het opinieweekblad Die Zeit dieper op dit verschijnsel in dat zich heeft vastgezet in vrijwel alle politici, media, instellingen en rechtspraak [5]. Hij noemde het een “Grenzen sprengendes Liberalismus”; een grenzen opblazend liberalisme dat alleen maar vaten vol ressentiment kweekt en geen grens erkent of overeind laat. Cultuur zegt niets meer, dus multiculturalisme ook niet. Liberalisme is geen beschaving of cultuur, het is dynamiet om bestaande cultuur te vernietigen ten gunste van een totalitaire agenda van gelijkschakeling, en de opheffing van natuurlijk gezag, sociale verbanden en traditie. Het is buitengewoon destructief. Ulrich riep de Duitse liberalen dan ook op om zich uit naam van de burgerlijkheid te keren tegen de uitwassen die het liberalisme zelf creëert. Het geval Yunus illustreert de uitwassen van een liberale cultuur van haat tegen ouders en kinderen.

Het maakt het allemaal extra cru dat al deze prestaties van de Nederlandse rechtstaat hebben plaatsgevonden tijdens het bewind van Joris Demmink als Hoogste Ambtenaar bij het ministerie van Justitie. Deze Demmink heeft ook zo zijn verleden in Turkije. Wat men in Turkije inmiddels wel moet vinden van ‘onze rechtstaat’, laat zich raden. Ondertussen eist men unaniem van Erdogan en zijn bezoek aan Nederland de hoogste diplomatie. Hij is tijdens zijn bezoek waarschijnlijk onder druk gezet met economische en politieke voordelen [6] om er maar voor te zorgen dat Erdogan er het zwijgen toe zal doen over deze zaak.

Maar Erdogan is geen Nederlandse, liberale politicus. Hij heeft gesproken en kwam op voor de ouders van Yunus en daarmee voor hun zoon. Het mocht niet baten. Premier Rutte herhaalde tegenover Erdogan simpelweg de grofste leugens [7] en draaide het schandaal rond Yunus om in een verwijt aan de Turken: zij moeten zich maar wat vaker voor pleegouder aanmelden. Daarmee suggereerde hij dus namens de regering dat Yunus terecht uit huis zou zijn geplaatst, trotseerde hij de rechterlijke feiten en exposeerde hij de Turken als een bevolkingsgroep die niet geeft om probleemkinderen.

De arrogantie van onze machthebbers heeft reeds besloten dat burgers en ouders moeten zwijgen. Ook indien hen onrecht is aangedaan en wanneer rechters het spelletje spelen van de machteloze die zijn handen in de lucht gooit en slachtoffers laat creperen. Wanneer het hele bestaan van de burger is overgeleverd aan de maalmolen van grote politieke krachten is het resultaat duidelijk. Hij – en dat wat hij echt heeft, namelijk zijn kinderen – zullen hoe dan ook verpulverd worden.

 


[1] http://www.joop.nl/leven/detail/artikel/20121_rechter_wilde_yunus_terug_bij_moeder/

[2] http://www.joop.nl/opinies/profiel/gebruiker/qizilbash/

[3] http://www.nvk.nl/Nieuws/tabid/606/articleType/ArticleView/articleId/627/Artsen-tegen-jongens-besnijdenis.aspx

[4] http://zoeken.rechtspraak.nl/detailpage.aspx?ljn=BB0880

[5] http://www.zeit.de/2010/07/Krise-Liberalismus/

[6] http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3413016/2013/03/21/Met-zicht-op-EU-toetreding-hebben-Ruttes-woorden-aan-Erdogan-meer-impact.dhtml

[7] http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2664/Nieuws/article/detail/3413207/2013/03/21/Rutte-wil-geen-ministerieel-overleg-over-Yunus.dhtml

Steun Novini!

Doe een donatie aan Novini en blijf nieuwe bijdragen mogelijk maken!

Doneer nu!

 

Over de auteur

Erik van Goor

In een vorig leven conservatief. Thans werkend huisfilosoof met reactionaire trekjes.